برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۱۸۹

— ۱۳۹ —

---

۴۴ – ب

	تو پس پرده و ما خون جگر میریزیم			وه که[۱] گر پرده برافتد که چه شور انگیزیم
	دیگران را غم جان دارد و[۲] ما جامه‌دران			که[۳] بفرمائی تا از سر جان برخیزیم
	مردم از فتنه گریزند و ندانند که ما			بتمنای تو در حسرت رستاخیزیم
	دل دیوانه سپر کرده و جان بر کف دست			ظاهر آنست که از تیر بلا نگریزیم[۴]
	باغ فردوس میارای که ما رندان را			سر آن نیست که در دامن حور آویزیم
	ور بزندان عقوبت بری از دیدهٔ شوق[۵]			ای بسا آب که بر آتش دوزخ ریزیم
	رنگ زیبائی و زشتی بحقیقت در غیب			چون تو آمیختهٔ با تو چه رنگ آمیزیم؟
	سعدیا قوت بازوی عمل هست ولیک			تا بجائی نه که با حکم ازل بستیزیم[۶]

۴۵ – ط

	برخیز تا بعهد امانت وفا کنیم			تقصیرهای رفته بخدمت قضا[۷] کنیم
	بیمغز بود سر که نهادیم پیش خلق			دیگر فروتنی بدر کبریا کنیم
	دارالفنا کرای مرمت نمیکند			بشتاب تا عمارت دارالبقا کنیم[۸]
	دارالشفای توبه نبستست در هنوز			تا درد معصیت بتدارک دوا کنیم[۸]
	روی از خدا بهرچه کنی شرک خالصست[۹]			توحید محض کز همه رو در خدا کنیم[۱۰]

---

1. آه اگر.
2. دیگری را غم جان باشد و.
3. گر.
4. بگریزیم.
5. ور برانی بامید تو، نه از هول عذاب.
6. در بعضی از نسخ مقطع چنین است:

   	سعدیا دعوی بیصدق بجائی نرسد			کند رفتار و بگفتار چنین برتیزیم

7. ادا.
8. در نسخه‌ها این دو بیت در یکغزل نیست یا اینست یا آن.
9. حاصلست.
10. در بعضی از نسخه‌های معتبر بیت چنین است:

    	روی از خدا در همه کردیم و هیچ نیست			صدق آن بود که از همه رو در خدا کنیم