برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۱۶۹

— ۱۱۹ —

---

۱۱ – ط

	از جان برون نیامده جانانت آرزوست			زنار نابریده و ایمانت آرزوست
	بر درگهی که نوبت ارنی همی زنند			موری نهٔ و ملک سلیمانت آرزوست
	موری نهٔ و خدمت موری[۱] نکردهٔ			وآنگاه صف صفهٔ مردانت آرزوست
	فرعون‌وار لاف اناالحق همی زنی			وآنگاه قرب موسی عمرانت آرزوست
	چون کودکان که دامن خود اسب کرده‌اند			دامن سوار کرده و میدانت آرزوست
	انصاف راه خود ز سر صدق داد[۲] نه			بر درد نارسیده و درمانت آرزوست
	بر خوان عنکبوت که بریان مگس بود			شهپر جبرئیل مگس‌رانت آرزوست[۳]
	هر روز از برای سگ نفس بوسعید			یک کاسه شوربا و دوتا نانت آرزوست[۳]
	سعدی درین جهان که توئی ذره‌وار باش			گر دل بنزد[۴] حضرت سلطانت آرزوست

۱۲ – ط

	هر که هر بامداد پیش کسی است			هر شبانگاه در سرش هوسی است
	دل منه بر وفای صحبت او			کانچنان را حریف چونتو بسی است
	مهربانی و دوستی ورزد			تا ترا مکنتی و دسترسی است
	گوید اندر جهان توئی امروز			گر مرا مونسی و هم نفسی است
	باز با دیگری همین گوید			کاین جهان بیتو بر دلم قفسی است
	همچو زنبور در بدر پویان			هر کجا طعمهٔ بود مگسی است

---

1. در بعضی از نسخ چاپی و متأخر: مردی نهٔ و خدمت مردی.
2. ظاهراً «دادهٔ» و متن مطابقست با نسخهٔ قدیمی و در نسخهٔ دیگر، انصاف درد خود ز سر صدق کردهٔ، و در نسخ چاپی: انصاف راه خود ز سر صدق دادهٔ.
3. این دو بیت در نسخه‌های قدیم و معتبر نیست، و ظاهراً الحاق شده.
4. قبول.