برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۱۵۳

— ۱۰۳ —

---

	فیالیت شِعری اَی ارضِ ترحلوا			و بینی و بین الحی بید اَجُوبُها
	ذکرتُ لیالی الوصل و اشتاق باطنی			فیا حبذا تِلک اللیالی و طیبها
	و مجلسنا یَحکی منازِلَ جَنةٍ			و فی یَد حوراءَ المحلةِ کوبها
	بقلبی هَوی کالنمل یا صاح لَم یزل			تُقرضُ احشائی و یخفی دبیبها
	فلا تَحسبن البعد یُورِثُ سَلوة			فنار غرامی لیس یُطفی لهیبها
	و جِلبابُ عهدی لایرثُ جدیدُهُ			و روضةُ حُبّی لا یَجفُ رطیبها
	سَقیُ سحبُ الوسمی غیطان ارضکم			و ان لم یکن طوفانُ عینی یَنوبها
	منازلُ سَلمی شَوقَتنی کآبةَ			و ما ضَرّ سلمی ان یحنَ کئیبها
	بکت مقلةُ السعدیِ ما ذکرالحمی			واطیبُ ما یبکی الدیارَ غَریبها

وله فی‌الغزل

	فاحَ نشرُ الحمی وَ هَب‌النسیم			و ترانی من فرط وجدی اَهیم
	ان لیل الوِصال صُبح مُضییء			و نَهارُ الفراقِ لَیل بَهیمُ
	و وداعُ النزیلِ خَطب جزیل			و فراقُ الانیسَ داء اَلیم
	فَتنَ العابدینَ صَدر رَخیم			آه لَو کانَ فیهِ قلب رحیم
	یا وَحیدَالجمال نَفسی وَحید			یا عَدَیم المثالِ قَلبی عَدیم
	سلوتی عَنکم احتمال بَعید			وافتضاحی بِکم ضَلال قَدیم
	مَعشر اللائمین من یُضلل‌اللهُ			بعید بِانه یَستقیم
	اَجهلتم بِاَن نارَ جَحیم			مَع ذِکرالحبیبِ رَوض نَعیم
	کُلُ من یَدَعی المحبة فیکم			ثم یَخشی الملام فَهو ملیم