برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۱۳۲

---

زمین میگفت عیشی^[۱] خوش گذاریمازین پس آسمان گفت ار گذارند امید تاج و تخت خسروی بودازین غافل که تابوتش درآرند^[۲] چه شد پاکیزه‌رویان حرم راکه بر سر کاه و بر زیور غبارند نشاید پاره کردن جامه^[۳] و رویکه مردم تحت امر کردگارند ولیکن با چنین داغ جگرسوزنمیشاید که فریادی ندارند بلی شاید که مهجوران بگریندروا باشد که مظلومان بزارند نمیدانم حدیث نامه چونست همی بینم که عنوانش بخونست برفت آن گلبن خرم ببادیدریغی ماند و فریادی و یادی زمانی چشم عبرت‌بین بخفتیگرش سیلاب خون باز ایستادی چه شاید گفت دوران زمان رانخواهد پرورید این سفله زادی نیارد گردش گیتی دگر بارچنان صاحبدلی فرّخ نژادی خردمندان پیشین راست گفتندمرا خود کاشکی مادر نزادی نبودی دیدگانم تا ندیدیچنین آتش که در عالم فتادی نکوخواهان تصور کرده بودندکه آمد پشت دولت را ملاذی تن گردنکشش را وقت آن بودکه تاج خسروی بر سر نهادی چه روز آمد درخت نامبردارکه بستان را بهار و میوه دادی مگر چشم بدان اندر کمین بودببرد از بوستانش تند بادی نمیدانم حدیث نامه چونست همی بینم که عنوانش بخونست پس از مرگ جوانان گل ممانادپس از گل در چمن بلبل مخواناد کس اندر زندگانی قیمت دوستنداند کس چنین قیمت مداناد

---

1. عیش.
2. بیارند.
3. زیور.