برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۰۸۸

— ۳۸ —

---

	حیف بر خویشتن کند نادان			زخم بر خویشتن زند منبل
	نه تو بازآمدی که بازآورد			حسن توفیقت از خطا و زلل
	غرقه را تا یکی نگیرد دست			نتواند برآمدن ز وحل
	تا نگوئی اناالذی یسعی			ای برادر هوالذّی یقبل
	بندگان سرکشند و بازآرد			دست اقبال سیف دین و دول
	همه شمعند پیش این خورشید			همه پروانه گرد[۱] این مشعل
	لاجرم چون ستاره راست بود			نتواند که کژ رود جدول
	فکر من چیست پیش همت او[۲]؟			نخل کوته بود بپای جبل
	زحل و مشتری چنان نگرند			پایهٔ قدرت ای بزرگ محل
	که یکی از زمین نگاه کند			بتأمل بمشتری و زحل
	سعدیا قصه ختم کن بدعا			اِن خیرالکلام قَلّ و دل
	دوستانت چو بوستان بادند			دشمنانت چو بیخ مستأصل
	همه کامی و دولتی داری			چه دعا گویم ای امیر اجل؟
	دشمنت خود مباد و گر باشد			دیده بردوخته بتیر اجل

در ستایش علاءالدین جوینی

صاحبدیوان

	هر آدمی که نظر با یکی ندارد و دل			بصورتی ندهد صورتیست لایعقل
	اگر همین خور و خوابست حاصل از عمرت			بهیچ کار نیاید حیات بی‌حاصل
	از آنکه من بتأمل درو گرفتارم			هزار حیف بر آنکس که بگذرد غافل

---

1. پیش.
2. تو.