برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۰۷۶

— ۲۶ —

---

	بلبلان وقت گل آمد که بنالند از شوق			نه کم از بلبل مستی تو بنال ای هشیار
	آفرینش همه تنبیه خداوند[۱] دلست			دل ندارد که ندارد بخداوند اقرار
	این همه نقش عجب بر در و دیوار وجود			هرکه فکرت نکند نقش بود بر دیوار
	کوه و دریا و درختان همه در تسبیح‌اند			نه همه مستمعی فهم کنند[۲] این اسرار
	خبرت هست که مرغان سحر[۳] می‌گویند			آخر ای خفته سر از خواب جهالت[۴] بردار
	هر که امروز نبیند اثر قدرت او			غالب آنست که فرداش نبیند دیدار
	تا کی آخر چو بنفشه سر غفلت در پیش			حیف باشد که تو در خوابی و نرگس بیدار
	کی تواند که دهد میوهٔ الوان از چوب؟			یا که داند که برآرد گل صد برگ از خار؟
	وقت آنست که داماد گل از حجلهٔ غیب			بدر آید که درختان همه کردند نثار
	آدمی‌زاده اگر در طرب آید نه[۵] عجب			سرو در باغ برقص آمده و بید و چنار
	باش تا غنچهٔ سیراب دهن باز کند			بامدادان چو سر نافهٔ آهوی تتار
	مژدگانی که گل از غنچه برون می‌آید			صد هزار اقچه بریزند درختان بهار
	باد گیسوی درختان[۶] چمن شانه کند			بوی نسرین و قرنفل بدمد[۷] در اقطار
	ژاله بر لاله فرود آمده نزدیک[۸] سحر			راست چون عارض گلبوی[۹] عرق کردهٔ یار
	باد بوی سمن آورد و گل و نرگس و بید			دَرِ دکان بچه رونق بگشاید عطار؟
	خیری و خطمی و نیلوفر و بستان افروز			نقشهائی که درو خیره بماند ابصار
	ارغوان ریخته بر دکهٔ خضراء چمن			همچنانست که بر تختهٔ دیبا دینار
	این هنوز اول آزار جهان افروزست			باش تا خیمه زند دولت نیسان و ایار
	شاخها دختر دوشیزهٔ باغ‌اند هنوز			باش تا حامله گردند بالوان ثمار

---

1. آفرین باد برآنکس که خداوند.
2. کند.
3. چمن.
4. بالش غفلت.
5. چه.
6. عروسان.
7. برود.
8. هنگام.
9. گلگون.