برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۰۱۰

— ۳۹۸ —

---

*

	ایکاش که مردم آن صنم دیدندی			یا گفتن دلستانش بشنیدندی
	تا بیدل و بیقرار گردیدندی			بر گریهٔ عاشقان نخندیدندی

*

	گفتم بکنم توبه ز صاحبنظری			باشد که بلای عشق گردد سپری
	چندانکه نگه میکنم ای رشک پری			بار دومین از اولین خوبتری

*

	هر روز بشیوه‌ای و لطفی دگری			چندانکه نگه میکنمت خوبتری
	گفتم که بقاضی برمت تا دل خویش			بستانم و ترسم دل قاضی ببری

*

	ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسی			سرمست هوا و پای‌بند هوسی
	ترسم[۱] که به یاران عزیزت نرسی			کز دست و زبان خویشتن در قفسی

*

	ای پیش تو لعبتان چینی حبشی			کس چون تو صنوبر نخرامد بکشی
	گر روی بگردانی و گر سر بکشی			ما با تو خوشیم گر تو با ما نه خوشی[۲]

*

	ماها همه شیرینی و لطف و نمکی			نه ماه زمین که آفتاب فلکی
	تو آدمئی و دیگران آدمیند؟			نی‌نی تو که[۳] خط سبز داری ملکی

*

	کردیم بسی جام لبالب خالی			تا بو که نهیم لب بران لب حالی
	ترسنده ازان شدم که ناگاه ز جان			بی‌وصل لبت کنیم قالب خالی

---

1. شاید.
2. نخوشی.
3. که تو.