پرش به محتوا

برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۰۰۸

از ویکی‌نبشته
این برگ هم‌سنجی شده‌است.
— ۳۹۶ —

*

  ایدوست گرفته بر سر ما دشمن یا دوست گزین بدوستی یا دشمن  
  نادیدن دوست گرچه مشکل دردیست آسانتر ازان که بینمش[۱] با دشمن  

*

  ای دست[۲] تو آتش زده در خرمن من تو دست نمیگذاری از دامن من  
  این دست نگارین که بسوزن زدهٔ هرچند حلال نیست در گردن من  

*

  آن لطف که در شمایل اوست ببین وآن خندهٔ همچو پسته در پوست ببین  
  نی‌نی تو بحسن روی او ره نبری در چشم من آی و صورت دوست ببین[۳]  

*

  چون جاه و جلال و حسن و رنگ آمد و بو آخر دل آدمی نه سنگست و نه رو  
  آنکس که نه راست طبع باشد نه نکو نه عاشق کس بود نه کس عاشق او  

*

  یکروز باتفاق صحرا من و تو از شهر برون شویم[۴] تنها من و تو  
  دانی که من و تو کی بهم خوش باشیم؟ آنوقت که کس نباشد الاّ من و تو  

*

  ما را نه ترنج از تو مرادست نه به تو خود شکری پسته و بادام مده  
  گر نار ز پستان تو که باشد و مه هرگز نبود به از زنخدان تو به  

*

  نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه آه از تو که در وصف نمیآئی آه  
  هرکس برهی میرود اندر طلبت گر ره بتو بودی نبدی اینهمه راه  

  1. ↑ دیدنش.
  2. ↑ ایدوست.
  3. ↑ این رباعی تنها در قدیمترین نسخه دیده شد.
  4. ↑ رویم.