برگه:KoliyatSaadiForoughi.pdf/۱۰۰۱

— ۳۸۹ —

---

	بر یار ذلیل هر ملامت کاید			چون یار عزیز می‌پسندد شاید

*

	من چاکر آنم که دلی برباید			یا دل بکسی دهد که جان آساید
	آنکس که نه عاشق و نه معشوق کسیست			در ملک خدای اگر نباشد شاید

*

	این ریش تو سخت زود بر میآید			گرچه نه مراد بود بر میآید
	بر آتش رخسار تو دلهای کباب			از بسکه بسوخت دود بر میآید

*

	امشب نه بیاض روز بر میآید			نه نالهٔ مرغان سحر میآید
	بیدار همه شب و نظر[۱] بر سر کوه			تا صبح کی از سنگ بدر میآید

*

	هرچند که هست عالم از خوبان پر			شیرازی و کازرونی و دشتی[۲] و لر
	مولای منست آن عربی‌زادهٔ حر			کاخر بدهان حلو می‌گوید مُر

*

	بستان رخ تو گلستان آرد بار			وصل تو حیات[۳] جاودان آرد بار
	بر خاک فکن قطرهٔ از آب دو لعل			تا بوم و بر زمانه جان آرد بار

*

	از هرچه کنی مرهم ریش اولیتر			دلداری خلق هرچه بیش اولیتر
	ایدوست بدست دشمنانم مسپار			گر میکشیم بدست خویش اولیتر

*

	ای دست جفای تو چو زلف تو دراز			وی بی‌سببی گرفته پای از من باز
	ای دست از آستین برون کرده بعهد			وامروز کشیده پای در دامن باز

---

1. در نسخ چاپی: بیدار نشسته‌ام نظر.
2. کوهی.
3. بقای.