ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ،ﺑﺎ ﭘﺬﻳﺮﺍﻳﻴﻬﺎﻱ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺳﻤﻲ ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﻛﻮﺷﺸﻬﺎﻳﻲ ﻛﺮﺩ .ﺳﭙﺲ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻼﻳﺎﻥ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﺍﻱ ﺑﺮﭘﺎ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﭘﻴﺎﭘﻲ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ ﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺳﻼﻡ ﺯﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺘﻮﻱ ﭼﺎﺩﺭ ﻭ ﭼﺎﻗﭽﻮﺭ ﻛﺸﺎﻧﻨﺪ.
ﺭﺍﺳﺘﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻛﻮﺷﺸﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻱ ﻛﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﻲﺭﻓﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻴﺎﻣﺪ .ﺯﻳﺮﺍ ﻳﻜﺪﺳﺘﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻥ ﺑﺎﻓﻬﻢ ﻭ ﺩﻟﻴﺮ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﮔﻲ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ .ﺑﺮﺧﻲ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ .ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻲ ﭘﻴﺮﻩ ﺯﺍﻟﻬﺎﻱ ﺍﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﻭ ﻧﺎﻓﻬﻢ ﭼﺎﺩﺭ ﺑﺴﺮ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺑﻲﺁﻧﻜﻪ ﺭﻭ ﮔﻴﺮﻧﺪ .ﻭﻟﻲ ﻳﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺪ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺁﻥ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺗﻴﺮﮔﻲ ﻭ ﺩﻭ ﺭﻧﮕﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﭘﺪﻳﺪ ﺁﻣﺪﻩ ﻫﺮ ﺗﻴﺮﻩﺍﻱ ﺑﺂﻥ ﻳﻜﻲ ﺭﻳﺸﺨﻨﺪ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻭ ﺑﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ .ﺍﺯ ﺁﻧﺴﻮ ﺑﺮﺧﻲ ﻛﻬﻨﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ـ ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ـ ﻓﺮﺻﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺪﮔﻮﻳﻲ ﺑﺰﻧﺎﻥ ﺩﺭﺳﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻭ ﻧﻮﺍﻧﺪﻳﺶ ﺑﺎﺯ ﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ .ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺪﻳﺴﺖ ﻭ ﻣﻲﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺪﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺑﻬﺮﺣﺎﻝ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﭘﺲ ﺍﺯ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ .ﺍﻳﻨﺴﺖ ﻣﺎ ﻣﻲﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﭽﻪ ﮔﻔﺘﻨﻴﺴﺖ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺭﺍ ﻧﻴﻚ ﺭﻭﺷﻦ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﺟﺎﻱ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻛﺴﻲ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﺎﻧﺪ.
٢ـ ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻳﻚ ﺷﻴﻮﻩ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻲ ﺑﻮﺩﻩ.
ﻧﺨﺴﺖ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺨﭽﻪ ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﺭﺍﻧﻢ :ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻳﻚ ﺷﻴﻮﻩ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻲ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻮﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ (ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎ) ﺭﻭﺍﺝ ﻣﻲﺩﺍﺷﺘﻪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ ﻛﺘﺎﺑﻬﺎﻱ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺭﻭﻡ ﻭ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺗﻜﻪﻫﺎﻳﻲ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺍﻳﻨﻚ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺭﻭﺷﻨﺘﺮ ﻭ ﺭﺳﺎﺗﺮ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲﺁﻭﺭﻳﻢ.
ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﻧﺎﻡ ﺛﻤﻴﺴﺘﻮﻛﻠﻴﺲ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻩﺍﻧﺪ .ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ ﻛﻪ ﺟﻨﮕﻬﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺁﺗﻦ ﻭ ﺍﺳﭙﺎﺭﺕ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻬﺮﻫﺎﻱ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺧﺸﺎﻳﺎﺭﺷﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻲ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻪﻫﺎﻱ ﺳﭙﺎﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺩﺍﺭﺩﺍﻧﻴﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺂﺗﻦ ﺗﺎﺧﺖ ﻭ ﻳﻜﺮﺷﺘﻪ ﺟﻨﮕﻬﺎﻱ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﻨﺎﻣﺴﺖ ﺭﺧﺪﺍﺩ ـ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﻴﺸﺂﻣﺪﻫﺎ ﺳﺮﺩﺳﺘﻪ ﺁﺗﻨﻴﺎﻥ ،ﺑﻠﻜﻪ ﺭﺍﻫﺒﺮ ﻫﻤﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﺛﻤﻴﺴﺘﻮﻛﻠﻴﺲ ﻣﻲﺑﻮﺩ .ﺍﻳﻨﻤﺮﺩ ﺑﺎ ﻫﻮﺵ ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ ﺟﺎﻧﻔﺸﺎﻧﻴﻬﺎ ﻭ ﺯﻳﺮﻛﻴﻬﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺁﺗﻦ ،ﺑﻠﻜﻪ ﻫﻤﻪ ﻳﻮﻧﺎن ﺮﺍ ،ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﭙﺎﻩ ﺍﻧﺒﻮﻩ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻴﻜﻴﻬﺎﻳﻲ ﺑﻬﻤﺸﻬﺮﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻛﺮﺩ .ﻭﻟﻲ ﭼﻮﻥ ﺟﻨﮓ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺖ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﻳﺮﺍﺩﻫﺎ ﺑﻪ ﺛﻤﻴﺴﺘﻮﻛﻠﻴﺲ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺗﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﺍﻧﺪﻧﺪ .ﺳﭙﺲ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻡ ﺑﺪﺧﻮﺍﻫﻲ ﺑﺎ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺑﺎﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺪﺍﻭﺭﻳﺶ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ .ﺛﻤﻴﺴﺘﻮﻛﻠﻴﺲ ﺑﺠﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺳﻴﺪﻩ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺷﺪ ﺑﮕﺮﻳﺰﺩ ﻭ ﺑﺪﺭﺑﺎﺭ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻲ ﭘﻨﺎﻫﺪ ،ﻭ ﺑﺎ ﺁﻧﻜﻪ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺷﻤﺮﺩﻩ ﻣﻲﺷﺪ ،ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻧﻮﺍﺯﻳﺪ ﻛﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﭘﺬﻳﺮﺍﻳﻲ ﺍﺯﻭ »ﺿﺮﺏ ﺍﻟﻤﺜﻞ« ﮔﺮﺩﻳﺪ .ﭘﻠﻮﺗﺎﺭﺥ ﻛﻪ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻨﻮﻳﺴﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ ﻳﻮﻧﺎﻧﺴﺖ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﮔﺮﻳﺨﺘﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺑﺪﻳﻨﺴﺎﻥ میﻨﻮﻳﺴﺪ:
»ﺑﺮﺍﻱ ﺭﻭﺍﻧﻪ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺍﻭ ﻧﻴﻜﻮ ﮔﻨﻴﺲ (ﻣﻴﺰﺑﺎﻧﺶ) ﺗﺪﺑﻴﺮﻱ ﺑﺪﻳﻨﺴﺎﻥ ﺍﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺳﻴﺎ ﺑﻮﻳﮋﻩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮﺕ ﺯﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﻧﮕﻪ ﻣﻲﺩﺍﺭﻧﺪ ،ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻠﻜﻪ ﻛﻨﻴﺰﺍﻥ ﺯﺭﺧﺮﻳﺪ ﻳﺎ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ (ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﻧﺎﻗﺎﻧﻮﻧﻲ) ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺳﺨﺖ ﻣﻲﭘﺎﻳﻨﺪ ،ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﮕﺎﻫﺸﺎﻥ ﻣﻲﺩﺍﺭﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻛﻪ ﺳﻔﺮ ﻛﻨﻨﺪ ﺁﻧﺎﻧﺮﺍ ﺩﺭ ﭼﺎﺩﺭﻫﺎی ﺩﺭﺑﺴﺘﻪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺳﻮﻱ ﺁﻧﺎﻧﺮﺍ ﻓﺮﺍ ﻣﻲﮔﻴﺮﺩ ﺟﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺮﻭﻱ ﮔﺮﺩﻭﻧﻪﻫﺎ ﻣﻲﻧﺸﺎﻧﻨﺪ .ﺑﺮﺍی ﺛﻤﻴﺴﺘﻮﻛﻠﻴﺲ ﻧﻴﺰ ﻳﻜﭽﻨﺎﻥ
