به نام پاک آفرنده جهان
ﺗﺎﻛﻨﻮﻥ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺯﻧﺎﻥ ﻛﻪ «ﺧﻮﺍﻫﺮﺍﻥ ﻭ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ» ﻣﺎﻳﻨﺪ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪﺍﻳﻢ .ﻭ ﭼﻮﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﭘﺮﺍﻛﻨﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﻳﻨﻚ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺩﻓﺘﺮ ﻫﻤﻪ ﮔﻔﺘﻪﻫﺎ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﻲﻫﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﻴﻢ :
ﻛﺴﺮﻭﻱ
گفتار یکم
ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ١ـ ﮔﻔﺘﮕﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﭼﻬﻞ ﺳﺎله اﺴﺖ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ.
ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺳﺨﻨﺎﻧﻴﻜﻪ ﺍﺯ ﺳﻲ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ (ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺟﺎﻫﺎﻳﻲ ﺩﻳﮕﺮ) ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺍﺯ ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺯﻧﻬﺎﺳﺖ.
ﻫﻤﻪ ﻣﻲﺩﺍﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺷﻬﺮﻧﺸﻴﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ،ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ ،ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺭﻭ ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ (ﻳﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ :ﻧﺎﻣﺤﺮﻡ) ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﻣﻲﺩﺍﺷﺘﻨﺪ .ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﻲﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻳﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺮﺩ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪﺍﻱ ﺭﻭﻧﺪ ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭼﺎﺩﺭﻱ ﺳﻴﺎﻩ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺭﻧﮓ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻲﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺭﻭﺑﻨﺪﻱ ﻳﺎ ﭘﻴﭽﻪﺍﻱ ﺑﺮﻭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺭﻭﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﻲﻧﻬﻔﺘﻨﺪ.
ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺗﺎ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﺳﻲ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﻳﻚ ﮔﻮﻧﻪ ﺟﻮﺭﺍﺑﻬﺎﻱ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻠﻨﺪ ﻫﻢ ﺭﻭﺍﺝ ﻣﻲﺩﺍﺷﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﻣﻲﺩﻭﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ «ﭼﺎﻗﭽﻮﺭ» ﻣﻲﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ.
ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺗﻲ ﺑﻮﺩﻩ ﻛﻪ ﻗﺮﻧﻬﺎﻱ ﺩﺭﺍﺯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻛﺸﻮﺭ ﺭﻭﺍﺝ ﻣﻲﺩﺍﺷﺖ .ﭼﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻭ ﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺎﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺍﺭﺝ ﮔﺰﺍﺭﺩﻧﺪﻱ ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻲ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪﻱ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﻲ ﺍﻧﺪﻙ ﺳﺴﺘﻲ ﺩﺭ ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻥ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪﻱ ﻭ «ﻧﺎﻧﺠﻴﺐ ﻭ بیﺤﻴﺎ» ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪﻱ .ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﻭ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻳﺎ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﺎ ﻫﻢ ﭘﻴﻜﺎﺭ ﻛﺮﺩﻧﺪﻱ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺁﻧﻜﻪ ﻳﻜﻲ ﺑﺰﻥ ﺁﻧﺪﻳﮕﺮﻱ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ .ﺩﺧﺘﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻪ ﺳﺎﻟﮕﻲ ﺑﺮﻭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻱ.
ﭘﺎﻓﺸﺎﺭﻱ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻲﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺟﻨﺒﺶ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﻭ ﻣﻼﻳﺎﻥ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻳﺎﻥ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺩﺷﻤﻨﻲ ﻣﻲﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﮔﻲ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲﺩﺍﺩﻧﺪ ،ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻜﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺘﻜﺎﻥ ﺁﻭﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺁﻏﺎﻻﻧﻨﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ» :ﺍﻳﻦ ﻻﻣﺬﻫﺒﻬﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﺷﻮﻳﺪ ،ﻓﺮﺩﺍ ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﺭﻭﻫﺎﻱ ﺯﻧﻬﺎﺗﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻛﻨﻴﺪ« .ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﻛﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ میﻜﺮﺩ ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺷﻮﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﺩﺷﻤﻨﻲ ﻣﻲﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.
