برگه:DowreKamelMasnavi.pdf/۱۸۰

 

---

	در فرو بستند و صیقل می‌زدند			همچو گردون ساده و صافی شدند
	از دو صد رنگی به بی‌رنگی رهیست			رنگ چون ابرست و بی‌رنگی مهیست
	هرچه اندر ابر ضو بینی و تاب			آن ز اختر دان و ماه و آفتاب
	چینیان چون از عمل فارغ شدند			از پی شادی دهلها می‌زدند
	شه در آمد دید آنجا نقشها			می‌ربود آن عقل را و فهم را
	بعد از آن آمد به سوی رومیان			پرده را بالا کشیدند از میان
	عکس آن تصویر و آن کردارها			زد برین صافی شده دیوارها
	هر چه آنجا دید اینجا به نمود			دیده را از دیده‌خانه می‌ربود
	رومیان آن صوفیانند ای پدر			بی ز تکرار و کتاب و بی هنر
	لیک صیقل کرده‌اند آن سینه‌ها			پاک از آز و حرص و بخل و کینه‌ها
	آن صفای آینه وصف دلست			صورت بی منتها را قابلست
	صورت بی‌صورت بی حد غیب			ز آینه‌ی دل تافت بر موسی ز جیب
	گرچه آن صورت نگنجد در فلک			نه بعرش و فرش و دریا و سمک
	زانک محدودست و معدودست آن			آینه‌ی دل را نباشد حد بدان
	عقل اینجا ساکت آمد یا مضل			زانک دل یا اوست یا خود اوست دل
	عکس هر نقشی نتابد تا ابد			جز ز دل هم با عدد هم بی عدد
	تا ابد هر نقش نو کاید برو			می‌نماید بی حجابی اندرو
	اهل صیقل رسته‌اند از بوی و رنگ			هر دمی بینند خوبی بی درنگ
	نقش و قشر علم را بگذاشتند			رایت عین الیقین افراشتند
	رفت فکر و روشنایی یافتند			نحر و بحر آشنایی یافتند
	مرگ کین جمله ازو در وحشتند			می‌کنند این قوم بر وی ریش‌خند
	کس نیابد بر دل ایشان ظفر			بر صدف آید ضرر نه بر گهر