برگه:DowreKamelMasnavi.pdf/۱۵۴

---

پیر را بگزین که بی پیر این سفرهست بس پر آفت و خوف و خطر آن رهی که بارها تو رفتهٔبی قلاوز اندر آن آشفتهٔ ۲۹۴۵پس رهی را که ندیدستی تو هیچهین مرو تنها ز رهبر سر مپیچ گر نباشد سایهٔ او بر تو گولپس ترا سرگشته دارد بانگ غول غولت از ره افگند اندر گزنداز تو داهی‌تر درین ره بس بدند از نبی بشنو ضلال ره روانکه چه‌شان کرد آن بلیس بدروان صد هزاران ساله راه از جاده دوربردشان و کردشان ادبار و عور ۲۹۵۰استخوانهاشان ببین و مویشانعبرتی گیر و مران خر سویشان گردن خر گیر و سوی راه کشسوی ره بانان و ره دانان خوش هین مهل خر را و دست از وی مدارزآنک عشق اوست سوی سبزه‌زار گر یکی دم تو بغفلت وا هلیشاو رود فرسنگها سوی حشیش دشمن راه است خر مست علفای که بس خر بنده را کرد او تلف ۲۹۵۵گر ندانی ره هر آنچ خر بخواستعکس آن کن خود بود آنراه راست شاور وروهُنّ پس آنگه خالفوااِنَّ منْ لَم یَعصِهنَّ تألفُ با هوا و آرزو کم باش دوستچون یُضِلّکْ عَن سبیل الله اوست این هوا را نشکند اندر جهانهیچ چیزی همچو سایهٔ همرهان

وصیت کردن رسو‌ل علیه‌السلام علی را کرم‌الله وجهه که چون هر کسی بنوع طاعتی تقرب جوید بحق تو تقرب جوی بصحبت عاقل و بندهٔ خاص تا از همه پیشقدم‌تر باشی

گفت پیغمبر علی را کای علیشیر حقی پهلوان پردلی ۲۹۶۰لیک بر شیری مکن هم اعتماداندرآ در سایهٔ نخل امید اندر آ در سایهٔ آن عاقلیکِش نداند برد از ره ناقلی