| | | | | | |
| اینکه خاک سیهش بالین است | | اختر چرخ ادب پروین است |
| گر چه جز تلخی از ایّام ندید | | هر چه خواهی سخنش شیرین است |
| صاحب آن همه گفتارامروز | | سائل فاتحه و یاسین است |
| دوستان به که ز وی یاد کنند | | دل بی دوست دلی غمگین است |
| خاک در دیده بسی جان فرساست | | سنگ بر سینه بسی سنگین است |
| بیند این بستر و عبرت گیرد | | هر که را چشم حقیقتبین است |
| هر که باشی و ز هر جا برسی | | آخرین منزل هستی این است |
| آدمی هر چه توانگر باشد | | چون بدین نقطه رسد مسکین است |
| اندر آنجا که قضا حمله کند | | چاره تسلیم و ادب تمکین است |
| زادن و کشتن و پنهان کردن | | دهر را رسم و ره دیرین است |
| خرم آن کس که در این محنت گاه | | خاطری را سبب تسکین است |
