آورده است. می نظام الملك در سیاست نامه جنگهای محمد بن حمید را چنین روایت
- کند: « در سال دویست و دوازده از هجرت ، در عهد مامون ، چون
خرم دینان خروج کردند، از ناحیت اصفهان ، قومی از باطنیان بایشان ستند و فسادها کردند و بآذر بایگان شدند و ببابك پیوستند و مامون پیو محمد بن حمید الطایی را بحرب بابك ،فرستاد تا با خرم دینان حرب کردند و فرموده بود تا بازریق بن علی بن صدقه حرب ،کنند، که او عاصی شود بودو در کوهستان عراق میگشت و غارت میکرد و کاروانها میزد و محمد بن حميد بتعجيل رفت و از خزینه مامون چیزی نخواست و لشکر را از خزانه خویش مال داد و بحرب زریق شد و زریق را بگرفت و لشکر او را هلاك کرد. مامون شهر قزوین و مراغه و بیشتر آذربایگان او را داد بحرب بابك رفت . ميان او و ميان بابك شش حرب عظیم بود و آخر الامر محمد بن حمید کشته شد و کار بابك بالا گرفت ». پس مولف مجمل فصیحی مامور شدن محمد بن حمید را بجنك بابك در سال ۲۱۳ ضبط کرده است. جنگهای سال ٢١٤ در ٢١٤ باز جنگ ديگر در میان محمد بن حمید و بابك در گرفت و درين جنك محمد بن حميد كشته شد سبب این بود که چون محمدی حمید کسانی را که در راهها گماشته بودند شکست داد بسوى بابك رفت و سپاه و آذوقه فراهم آورد و جمع کثیری سپاهیان داوطلب از شهرهای دیگر برداشت و از راههای تنگ و گردنها گذشت و چون از هر کتلی از هر کتلی می گذشت کسانی را ، از همراهان خود، در آنجا بپاسبانی می گماشت تا اینکه بمحل هشتاد سر فرود آمد و خندقی و برای ورود بسرزمین بابك باكستان خود رای زد و ایشان رای دادند که بدان دیار برود و سمتی را معلوم کردند که از آنجا وارد شود وی رای ایشان را پسندید و سپاه خود را تعبیه کرد. محمد بن يوسف بن عبد الرحمن طایی معروف با بوسعید را در قلب لشکر و سعدی بن اصرم را در میمنه وعباس بن عبد الجبار يقطینی را در میسره گذاشت و محمد بن حمید خود با گروهی در پی ایشان جای گرفت و مراقبشان بود و
کند
