و در آنجا قیام میکرده.اند .بدینگونه تا ۲۷۸ سال از پایان کار با بك پس " خرم دینان آذربایجان هنوز بر خلفای بغداد بر میخاسته اند نیز پیش ازین آورده ام که سمعانی در کتاب الانساب میگوید امروز از با بکیان گروهی در کوهستان بدین مانده اند و دست نشانده امیران آذربایجانند و ایشان همان خرمیانند و چون سمعانی از ٥٠٦ تا ٥٦٢ زیسته است پیداست که در زمان وی و در اواسط قرن ششم یعنی تا نزديك ۳۲۸ سال پس از روزگار بابک خرمیان در همان سرزمین بدین در شمال اردبیل و در شمال رود ارس در دشت موقان مغان) (امروز) بوده اند چنان مینماید که اثری از خرمیان و خرمدینان با طریقه ای نزديك بایشان تا زمانهای نزديك بها در پاره ای از نواحی جنوبی فارس باقی بوده باشد و از آگاهان این نواحی شنیده ام که در مغرب لارستان درمیان آبادی ارد در دهستان ارد یا ارد بخش در دامنه شمالی کوه بالنگستان و دامنه جنوبی کوه گوگردی که در ۷۲ کیلومتری مغرب لارست و آبادی فداغ در شمال کوه بالنگستان و جنوب ارد در ۱۰۸ کیلومتری مغرب لارو آبادی خونج یا خنج در جنوب کوه لیتو و در شمال کوه گوگردی و نود کیلومتری شمال غربی لاردهی هست بنام مز كه اينك از دهستانهای خنج و بخش مرکزی شهرستان لار بشمار میرود و در دامنه کوه گوگردیست و در ۹۰ کیلومتری مغرب بندرلنگه واقع شده و در حدود ۲۹۸ تن سکنه دارد و در زمانهای قدیم معروف بود که مردم اینده مزدکی بوده اند و حاج سید عبدالحسین دزفولی معروف بلاری که در اوایل قرن حاضر بدان نواحی رفت و در لار جایگاه گرفت و در آنجا نیرویی و توانایی بهم زد و در حدود سی سال پیش در گذشت بفتنه جویی و تهدید و سخت گیری ایشانرا واداشت دست از دین خود بشویند و بطريقه تشیع بگروند و از آن روز دگرگون شده اند. آگاهان میگویند که هنوز در همین نواحی جنوبی فارس و کرانهای همین خليج تا حدود کرمان مردمی هستند که آنها را بنام عمومی «زار» می شناسند و مردم میپندارند که این کلمه تحریفی از لفظ « زائر » زبان تازیست هست که مانند و در نواحی مختلف پراکنده اند و در میان ایشان عاداتی هست عادات و رسومیست که در کتابها درباره خرم دینان ضبط کرده داستان بابك و سرانجام او در میان سرایندگان زبان تازی معروف بوده و برخی از آن یاد کرده اند از آنجمله ابو القاسم حسین بن محمد المفضل معروف براغب اصفهانی در کتاب معروف محاضرات الادباء ومحاورات حدودسی
•
