پرش به محتوا

برگه:Archive of Šarq magazine.pdf/۳۱۹

از ویکی‌نبشته
این برگ نمونه‌خوانی شده ولی هنوز هم‌سنجی نشده‌است.
مجله شرق
۲۲۳

انگلستان که ایران و صنایع آنرا می‌شناسند دعوت میکنند که بآن مجلس بیایند سردنیسن‌رس در اوصاف ایرانیان خطابه‌ای میخواند و بعد از او نایب سفارت ایران برای کامل کردن موضوع خطابه در اینکه ایرانیان مردمانی درستکارند و نان حلال میخورند نطقی میکند. خبر این نطق که بطهران میرسد اقای دشتی یک یادداشت راجع بنان حلال مینویسد و بعقیدهٔ بنده مقصودش از نوشتن این یادداشت آن بوده که چرا نایب سفارت ایران باوجود اینهمه موضوع که در باب اوصاف ایران و ایرانیان هست، از میان پیغمبران جرجیس را پیدا کرده نان حلال را تکیه‌گاه نطق خود ساخته است.

مجلس گرم‌شده بود هرکسی سخن را از دهان دیگری میگرفت و او گفت شنیده‌ام مشفق کاظمی رمانی باسم رشک پربها نوشته است من مشفق را دوست دارم زیرا جوانی صدیق و یکروست. خودپسندی در او نیست کاف گفت من از مقاله آقای مطیع‌الدوله حجازی که راجع ببعضی ادبای معاصر نوشته بود خوشم آمد صاحب‌خانه گفت اشعار مرحوم جلوه جلوه‌ای نکرد... در این میان آقای میم وارد شد و چنانکه اب سردی در دیک جوشنده‌ای بریزند مجلس از جوش‌وخروش افتاد و بعد از سه‌چهار دقیقه حاضران یکایک با اقای میم و صاحب‌خانه خداحافظی کرده رفتند

سید فخرالدین. شادمان

پاکیزگی

در حضور یکی از نقاشان مشهور فرانسه که بکثافت معروفست کسی پیش‌بینی میکرد که زمستان خیلی سخت خواهد شد. نقاش مزبور گفت. -از زمستان ۱۸۷۹ سخت‌تر نخواند شد. یادم هست که در آن موقع آب در مشربهٔ دست‌شوئی من یخ بست و آنرا از هم شکافت. هرروز یک قطعه از آن یخ را که من نگاه داشته بودم ذوب می‌کردم و دست‌وروی خود را می‌شستم. تمام زمستان آن یخ بکار من خورد!