ابن کریز را بسال ۲۸ یا ۲۹ بسن ۲۵ سالگی بعمل ولایت بصره گماشت و او قسمتی از فارس را فتح کرد و در سال ۳۰ بفتح خراسان پرداخت و زیاد بن ابی سفیان را از جانب خود حکمران بصره قرار داد. احنف بن قیس یا بگفته دیگر عبدالله بن حازم بن اسماء بن الصلت بن حبیب السلمی که بر مقدمة الجیش وی امیر بود با مردم طبسین صلح کرد و ابن عامر «احنف بن قیس» را بپیش آهنگی فتح قهستان فرستاد و با هیاطله که گروهی از ترکان بودند یا بقول دیگر گروهی از «الواط» بودند که فیروز ایشان را جلای وطن داده و بهرات آورده بود و با ترکان محشور گشته بودند روبرو شد که درین واقعه مردم قهستان را یاری میکردند. ایشان را شکست داد و قهستان را بجنک گرفت یا بگفتهٔ مردم قهستان را مجبور کرد بدرون قلعهٔ خود پناه برند، پس از آن ابن عامر رسید و از و صلح خواستند و بششصد هزار درم صلح کردند.
معمر بن المثنی گوید بلاد قهستان را که امروز مسکن قبیله بکر بن وائلست امیر بن احمر الیشکری فتح کرد. ابن عامر «یزید الجرشی ابا سالم بن یزید.» را از سوی خود بروستای زام در نیشابور فرستاد و آنجا را بقهر گرفت و باخرز را هم که روستای دیگر نیشابور بود مسخر کرد و نیز ناحیهٔ جوین را گرفت و گروهی را اسیر کرد و از سوی دیگر ابن عامر «اسود بن کلثوم العدوی عدی الرباب» را که مردی پارسا بود روانهٔ بیهق کرد و او از شکاف باروئی که برگرد شهر بود با گروهی از مسلمانان وارد شد، دشمنان فی الفور آن شکاف را بروی بستند، اسود بجنک پرداخت و با همراهانش کشته شد. پس از اسود (ادهم بن کلثوم) فرمانده سپاه شد و او جنک کرد تا شهر بیهق را گرفت و بر دشمن ظفر یافت. اسود
