«[۱]از اینکه می‌گوید فی اللغة الفارسیة نه باللغة الفارسیه تقریبا بل تحقیقا معلوم می‌شود که موضوع کتاب او لغت فارسی بوده است نه اینکه کتاب زبان فارسی بوده است. حالا آیا فرهنک زبان فارسی بوده است یا نحو و صرف آن بوده است درست معلوم نیست ولی بلا شبهه موضوع کتاب از این دو بیرون نبوده است چه رسم صاحب الفهرست این است که غالباً موضوع کتاب را بعد از ذکر اسم خود کتاب معین می‌کند بلفظ فی…(اگر خود اسم کتاب حاکی از موضوعش نباشد (مثلا کتاب اخبار بغداد) مثل کتاب الاستفاده فی التاریخ (ص ۱۲۹) و کتاب التوشیح و الترشیح فی بعض التسویه بین الشعوبیه (ص ۱۲۹) و غیر ذلک و علاوه‌بر این خود تعبیر «کتاب فی اللغة الفارسیه» برای کسی که مأنوس بعبارات مصنفین عرب باشد صریح است که موضوع کتاب لغت فارسی بوده است نه آنکه کتاب بزبان فارسی بوده است، اگر مقصود از تعبیر مذکور شق دوم باشد آن وقت معنی عبارت این می‌شود که از تصنیفات او کتابی است بزبان فارسی و این اسم بردن کتابی بدون تعیین موضوعی تقریباً کار لغوی است که از مثل صاحب الفهرست کسی بسیار مستبعد است. یاری وفات مؤلف معلوم نیست (یعنی عجالة برای من که تتبع نکرده‌ام معلوم نیست ولی اگر کسی تتبع در کتب تواریخ کند شاید پیدا کند) ولی چون وفات پدرش علی بن عیسی از قرار ذکر همان صاحب الفهرست در سنه ۳۲۴ بوده است پس تألیف کتاب مذکور بتوسط پسر علی بن عیسی لابد در حدود ۳۴۰ یا ۳۵۰ یا شاید هم مدتی قبل از اینها در حیات پدرش بوده است و علی العجاله این یکی از کتب
- ↑ از اینجا ببعد عین عبارت است که آقای آقا میرزا محمد خان قزوینی در جواب نگارنده بتاریخ ۲۴ نوامبر ۱۹۲۵ در پاریس مرقوم داشته‌اند.
