دوست فاضل نگارنده آقای میرزا سعیدخان نفیسی در مقالهای که در شمارهٔ اول مجلهٔ ارمان (بتاریخ آذرماه ۱۳۰۹ شمسی) تحت عنوان «نثر فارسی در قرن چهارم» نوشتهاند در نتیجهٔ تتبع در مجمع الفرس باین نکته برخوردهاند که سروری در سه موضع از رسالهٔ ابو حفض سفدی نقل کرده و شاهد لغاتی که از رسالهٔ ابوحفض نقلشده از عنصری (متوفی ۴۳۱)و ناصر خسرو (متوفی ۴۸۱) و رودکی (متوفی ۳۲۹) است.
اگر واقعاً شاهد لغات را مؤلف رساله یعنی ابو حفص خود از اشعار عنصری و رودکی و ناصر خسرو انتخاب کرده باشد عصر او از اواخر قرن پنجم پیشتر نمیشود ولی اگر بتوانیم یقین کنیم که این شواهد را بعدها دیگران بر اصل رساله افزودهاند (چنانکه در بعضی نسخههای خطی فرهنک اسدی همین کار را کرده و اشعار شعرای بعد از عصر اسدی را کتاب او گنجاندهاند) آن وقت عصر ابو حفص سغدی از تاریخ مذکور در فوق قدیمتر میشود و امریکه این نکته را تأیید میکند اینست که فرهنگ جهانگیری در موقع ذکر مآخذ نام فرهنگ ابو حفص سغدی را مقدم بر تمام منابع خود میبرد. *** ذکر یکنفر ابوحفص حکیم بن احوص سغدی در بعضی از کتب هست که در اوایل قرن چهارم هجری میزیسته. از آن جمله شمس قیس رازی مؤلف المعجم در باب او میگوید:
«بعضی میگویند که اول شعر پارسی ابوحفص حکیم بن احوص سغدی گفته است از سغد سمرقند و او در صناعت موسیقی دستی تمام داشته است، ابو نصر فارابی در کتاب خویش ذکر او آورده
