برگه:Anvari poems.pdf/۵۰

	در زین مراد باد رخشت			تا رخش سپهر بسته تنگست

یمدح الصدر الکبیر کمال‌الدین محمود

	اگر در حیز گیتی کمالست			ز آثار کمال‌الدین خالست
	جهان محمدت محمود صدری			که بر مسند جهانی از رجالست
	کمالی یافت عالم زو که با او			جز اندر بحر و کان نقصان محالست
	ز بیم بخشش متواریانند			که دایم با تو از ایشان وصالست
	یکی در حقه‌ی قعر بحارست			یکی در صره‌ی جوف جبالست
	به عهد او که دادیم باد عهدش			کمینه ثروت آمال مالست
	طمع کی گربه در انبان فروشد			که بخل امروز با سگ در جوالست
	چنان رسم سال از دهر برداشت			که پنداری زبان حرص لالست
	سال ار می‌کند او می‌کند بس			سالی کان هم از بهر سالست
	نخوانم کلک او را نال از این پس			که دریای نوالست آن نه نالست
	مثال چرخ و خاک بارگاهش			حدیث تشنه و آب زلالست
	چو گردونست قدرش نه که آنجا			نهایات جنوبست و شمالست
	بحمدالله نه زان جنس است قدرش			که در ذاتش نهایت را مجالست
	چو خورشید است رایش نه که او را			خللهای کسوفست و وبالست
	معاذالله نه زان نوعست رایش			که او را در اثر تغییر حالست
	خداوندا بگو لبیک هرچند			که بر خلقان خداوندی وبالست
	تو آنی کز پی فرمان جزمت			میان چرخ را جوزا دوالست
	کرشمه‌ی همت تست آنکه دایم			ز گیتی التفاتش را ملالست
	من ار گویم ثنا ورنه تو دانی			صبا را کمترین داعی نهالست
	ز نیکو گفت حالش بی‌نیاز است			کسی را کاسمان نیکو سگالست
	علو سده‌ی مدح تو آن نیست			که با آن فکرتی را پر و بالست
	کسی چون در سخن گنجد که مدحش			نه در اندازه‌ی وهم و خیالست
	خود ادراک تو بر خاطر حرامست			گرفتم شعر من سحر حلالست