برگه:Anvari poems.pdf/۴۹

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
این برگ نمونه‌خوانی نشده‌است.
 تربیت خواجه کن زانکه نیارد ز بیمبیعت تدبیر او چرخ مدور شکست 
 آنچه به کلک او کند خنجر از آن عاجزستاز وزرا کس به کلک صولت خنجر شکست 
 گرچه ز بس موج جود بحر محیط کفشهیبت جیحون گسست سد دو کشور شکست 
 تا که در افواه خلق هست که از چار طبعاصل فساد جهان فرع دو گوهر شکست 
 آتش اعدادی نوح شوکت طوفان نشاندگردن کفران عاد سیلی صرصر شکست 
 بیعتی شاه باد دست جهان کز جهانپای ستم عدل شاه تا شب محشر شکست 

فی شکایة حاله و مدح صدرالدنیا خواجه ناصرالدین

 تیر ستم فلک خدنگستشهد شره جهان شرنگست 
 گردون نخورد غمت که شوخستگیتی نخرد دمت که شنگست 
 بر کشتی عمر تکیه کم کنکاین نیل نشیمن نهنگست 
 در کوی هنر مباش کان کویاقطاع قدیم شالهنگست 
 منصب مطلب که هرکجا هستهر خرواری همین دو تنگست 
 با جهل پناه کاندرین باغبر بید همیشه بادرنگست 
 بر گردن اختیار احراراکنون نه ردیست پالهنگست 
 در پنجه‌ی موش خانه‌ی منزینست که ناخن پلنگست 
 تا چهره‌ی آرزو نبینمبر آینه‌ی امید زنگست 
 بویی نبرم همی ز شادیباز این چه گلیم و آن چه رنگست 
 زیر قدمم همیشه گوییکز زلزله خاک بی‌درنگست 
 با من که زمین به آشتی نیستزینست که آسمان به جنگست 
 من روبه و پوستین به گازروین گرسنه شرزه تیز چنگست 
 تا تیره شده است آبم از سراشکم به خلاف آن چو زنگست 
 پنهان‌گریم ز مردم چشمزیرا که جهان نام و ننگست 
 گویند ز سنگ و هنگ دوریدانی که نه جای سنگ و هنگست 
 در حنجرم از خروش مستورصد نغمه‌ی زیر نای و چنگست 
 ای صدر جهان مپرس کز چرخدر موزه‌ی بخت من چه سنگست 
 با دست شکسته پای جهدمدر جستن ناگزیر لنگست 
 دریاب مرا و زود دریابکین دست شکسته نیک تنگست