برگه:Anvari poems.pdf/۴۵

۴۴

کتاب قصاید

 

	بی‌تجلی چرا نباشد هیچ		۱۱۱۰	صحن او گرنه ثانی طورست
	دامن سایه‌ی کشیده‌ی اوست			که ازو راز روز مستورست
	مسرع صبح اگر درو نرسد			شعله‌ی آفتاب معذورست
	بر بساطش اگرچه نیم شب است			سایها را گذاره از نورست
	کز تباشیر صبح رای وزیر			دست آسیب شب ازو دورست
	صاحب عادل افتخار جهان		۱۱۱۵	که جهانش به طبع مامورست
	صدر اسلام و مجد دولت و دین			که برو صدر ملک مقصورست
	آنکه در کلک او مرتب شد			هرچه در سلک دهر مقدورست[۱]
	آنکه در دار دولت از رایش			هرکجا رایتست منصورست
	آنکه با ذکر حلم و رافت او		۱۱۲۰	خاک معروف و باد مذکورست
	آنکه تا هست حرص و حرمان را			کیسه مرطوب و کاسه محرورست
	قلمش تا مهندس ملکست			فتح معمار و تیغ مزدورست
	تا که در جلوه‌ی عروس بهار			سعی خورشید سعی مشکورست
	شب و روزش بهار دولت باد			تا به خورشید روز مشهورست

بمدح‌الصاحب صدرالدین محمد وزیر

	ای ملک بهین رکن ترا کلک وزیرست			کلکی که فلک قدرت و سیاره مسیرست
	کلکیست که در نظم جهان خاصه ممالک		۱۱۲۵	تا عدل و ستم هست بشیرست و نذیرست
	کلکی که بخواند به صریر آنچه نویسد			وین سهل‌ترین معجز آن کلک و صریرست
	منسوج لعابش چه نسیجست کزو ملک			یکسر همه بر صورت فردوس و سعیرست
	اقوال خرد بشنود و راز ببیند			زین روی یقین شد که سمیعست و بصیرست
	در رجم شیاطین ممالک چو شهابیست			کاندر سر او مایه‌ی صد چرخ اثیرست
	اشک حدثان هیات او شاخ بقم کرد		۱۱۳۰	هرچند به رخ زردتر از برگ زریرست
	بازیست که صیدش همه مرغان دماغند			شاخیست که بارش همه مضمون ضمیرست
	چون موج ستم اوج کند کشتی نوحست			چون گرد بلا نشو کند ابر مطیرست
	ابریست کزو کشت امل تازه و سبزست			تیریست کزوکار جهان راست چو تیرست

1. تکرار مصرع قصیده پیشین