y و تقابل و تقاتل بادید آید بر ملك ، و تفاخر و تكاثر بر مال و تنافر بر حسب و تجاسر وتشاجر بر حشم ، که بانتقام تو نپردازند و از مشغولی بیکدیگر از گذشته یاد نتوانند کرد و اگر تو و همگان طاعت تو دارند ، بدور تر اقصاء عالم باشی هر يك ازیشان دیگری را بحول و قوت ومعونت تو تخویف کنند و تراو بعد ترا امانی باشد اگر چه روزگار رانه اما نست و نه اعتماد ، اسکندر همچنین کرد اما بدین اسکندر چون جواب را واقف شد رای بدان قرار ترتیب کی کرد نایبان رومی را بر گرفت که اشارت ارسطاطالیس بود و ایرانشهر بر ابناء همگان مستولی داشت و خود برفت ملوك ایشان قسمت کرد و ملوك طوایف نام نهادند و بلاد هند بگرفت و بديار صين وازان اقلیم لشکر بحد مشرق کشید و بتتبع اسبابی رفت و بصلح بازگشت و قصهاء كه مالك الملك او را کرامت فرموده بود عالمیان آن در از است ... پادشاهی جهان مسخّر او شدند و جهان بگرفت ، بعد چهارده سیزده سال و چند ماه بکرد و سال که بازگشت بزمین بابل رسید گرفته بگذاشت فرمان یافت و قو می گفته اندکی و او نیز بگذشت قومی بشهر زور گذشته شد و قومی گفته اند بابل مؤلف فارسنامه در فصل مربوط باردشیر میگوید .... و قاعدهایی نهاد در عدل وسیاست وحفظ نظام ملك كى پیش از ان کی ننهاده بود و شرح آن چندانست کی کتابی بسر خویش است و پادشاهان از خواندن آن استفادت كنند و تبرك افزایند و او را عهود و وصایاست کی نسختهاء آن موجود است. از کتاب اولین که درین عبارت ذکر شده است بدون هیچ شک « نامۀ تنسر » مراد است که دران
برگه:نامه تنسر - مجتبی مینوی.pdf/۳۲
ظاهر