سلطان داود میرزا برادر را در عتبات گذاشت و خود عازم دهلی گردید ولی چون بهآنجا رسید اوضاع سلطنت عالمگیر را آشفته و هند را گرفتار حملات متوالی احمد خان درانی و آن پادشاه را اسیر دست وزرا و امرا دید بهمین جهت به بنگاله رفت و میخواست که از آنجا به عتبات برگردد لیکن مهابت جنگ صوبهدار یعنی حاکم آنجا او را باحترام نزد خود نگاه داشت و در این بین برادر او سلطان علی میرزا نیز از عتبات رسید و دو برادر در بنگاله قصد اقامت کردند و بتدریج کسان دیگر خود را هم بهند خواستند.
سلطان علی میرزا عم مؤلف در سال ۱۱۸۸ در بندر هوگلی در شمال کلکته وفات یافت و برادرش سلطان داود میرزا پدر مؤلف هم بعد از آنکه پسر را در سال ۱۱۹۲ از اصفهان پیش خود خواسته بود در سال ۱۲۰۳ در مرشدآباد بنگاله جان سپرد و میرزا محمد خلیل با هفت تن فرزندان دیگر او در هند ماندند و در همین مرشدآباد است که مؤلف پس از چهار سال بعد از فوت پدر خود بتألیف مجمع التواریخ توفیق یافته است.
میرزا محمد خلیل و پدر او سلطان داود میرزا هر دو اهل فضل و علم بودهاند.
علامۀ نسابه و فاضل نحریر جناب آقای سید شهاب الدین نجفی مرعشی که بسیاری از حواشی نفیسۀ ایشان بر نسخۀ اصل مجمع التواریخ بضمیمۀ همین چاپ بطبع رسیده در باب مؤلف کتاب شرحی بعربی مرقوم داشتهاند که ترجمۀ آن اینست: «مؤلف مجمع التواریخ را تألیفات دیگری است مانند تعلیقات و حواشی او بر تفسیر بیضاوی و مدارک و من لا یحضره الفقیه و تحریر اقلیدس و شرح تذکره در هیئت و عقاید شیخ، و نیز کتابی دارد در انساب سادات مرعشی که خاندان امجاد او باشند، وفاتش در حدود سال ۱۲۲۰ اتفاق افتاده و قبرش در بنگاله قرار دارد».
غیر از این از احوال مؤلف اطلاع دیگری در دست نداریم.
در تألیف این کتاب مؤلف چنانکه خود میگوید علاوه بر جهانگشای نادری بیشتر تکیهاش بر یادداشتهای پدرش سلطان داود میرزا و «نسخههائی است از تألیفات
