بسمالله الرحمن الرحیم
مجمعالتواریخ
حمد و ستایش بی قیاس مرمعبودی را که بواسطهٔ روشنی و صبای شریعت رسل و انبیاء مشتی افتادگان رادی حیرت را راهنمائی سرحد نجات و فلاح نموده و سپاس بیحد مر آفریدگاری را که کشتی نشستگان بحرحیات بی بقا را بمعاونت عقاب دوربین ایمان] بساحل امن و امان رسانیده
| خرد را گر نبخشد روشنائی | و بماند تا ابد در تیره راتی | |||||
و درود بی عد مر مسند نشین اورنگ رسالت و اصطفاء صلیالله علیه و آله
| چراغ افروز فانوس زبرجد | فروغ شش جهت یعنی محمد | |||||
را باد که براهنمائی آل طاهرین او از گرد باد ظلمانی حوادث دست توسل بر دامان استشفاع و هدایت آنها زده خود را بمقصود اصلی توان رسانید.
اما بعد چون از مورخان تواریخ که من ابتدای فتور و شورش افاغنۀ غلزۀ قندهار که در سنۀ یک هزار و یکصد و بیست (۱۱۲۰) هجری حادث شده لغایت حال که تاریخ یک هزار و دو صد و هفت (۱۲۰۷) هجریست احدی اسباب آغاز شورش و افساد جماعت افاغنۀ غلزۀ و ابدالی و بعضی از وقایع و سوانح متنوعۀ بعد از آن را در رشتۀ تحریر مندرج نساخته مگر میرزا مهدی خان مؤلف تاریخ نادری که بعضی از احوالات را بنا بر مصلحت و هوای وقت در نهایت خفت و ناهمواری و اختصار و غیر واقع ذکر نموده بناء علیه این ابجدخوان دبستان نادانی و هیچمدان بوستان سخندانی محمد خلیل بن سلطان داود میرزا ابن شاه سلیمان الحسینی الموسوی الصفوی، اناراللّه برهانهم، با وجود عدم استحضار از کیفیت حالات و دستیاب نشدن نسخۀ کامل از روی نسخههائی که فضالت پناه مرحوم میر محمد علی مشهور بفاضل که در اواخر
