عبیدالله کاتب مهدی و مامون خلیفه و محمد بن عبدالمکل زیات نیز متهم بزندقه بوده‌اند[۱]، نصر بن احمد سامانی را هم گروهی متهم داشته‌اند. و از ائمه مانویه در عهد قدیم و صد را سلام مطابق نوشته ابن الندیم: امام سیس، و مهر، و زاد هرمز و مقلاص، وبرز مهر، و ابو يحيى رئيس، و ابو على سعيد و ابو علی رجاء و یزدانبخت است.[۲]
یک قطعه از اشعار مانی:
برای درک نکته عمده این قطعه شعر، باید قبلاً گفته شود که از آثار تورفان چنین مستفاد میشود که مانی دو قسم تعلیمات داشته است یکی طولانی و اصلی و برای صدیقین، و دیگر قدری ساده و شاعرانه برای سایر پیروان، و قسم دوم خلاصه‌اش اینستکه دو اصل خوبی و بدی با نور و ظلمت بشکل دو درخت تناورند، یکی از آنها درخت زندگی، و دیگری درخت مرک، این دو درخت عظیم هر کدام ببار آوردن از خوبی یا بدی مشغولند و مردم عالم هر کدام از رک و ریشه یکی ازین دو درخت بهره‌ورند. درخت حیات در مشرق و مغرب و درخت مرک در جنوب و جاهای زیرین و دور دست سایه گستر بوده و بعد درخت مرک شاخه‌های خود را به درخت حیات نزدیک کرد و بعد اهر من و تاریکی و شعله و دود خواست خود را بر درخت روشنی بزند، درخت روشنی چون جز نیکی و خوبی و صلح و صفا خوبی نداشت نتوانست او را بکلی دفع کنند، و قسمتی از نور خود را بدرخت بدی از دست داد... مانی در وصف درخت خوبی و نور گوید، بشعر دوازده سیلابی و قافیه آزاد:
| خورشیدی روشن اد پر ماهی برازاگ | روژند اد برازند از تنواری اوی درخت | |||||
| مروانی با میوان اوی واژند شادیها | ||||||
