خلق شد، یکی از این اراکنه (جمع ارکون در اصطلاحات مانویان یعنی دنیائی آلوده که از امتزاج قبلی بوجود آمده بودند) را با نجوم و زجر و حرص و شهوت و گناه مناکحتی دست داد و جفت آمدند و از این آمیزش انسان نخستین (که آدم باشد) پیدا آمد، و مولد آدم دو ارکون بودند نر و ماده، سپس جفت‌گیری دیگری در میان آراکین حاصل آمد، و در نتیجه آن زنی خوبروی که حوا باشد پیدا شد عنصر حرص که یکی از عناصر اهرمن است قسمتی از نور و عطر خدائی را که دزدیده و همراه داشت در وجود این دو مولود تازه - آدم و حوا - پنهان کرد تا بر روشنائی و بوی آن بهتر گناه کنند، فرشتگان خمسه که از اعضای خداوند بودند آنرا بدیدند، از (بشیر) و (مادر حیات) و (انسان قدیم) و (روح حیات) خواستند که کسی را برای رهایی این تازه مولود - یعنی آدم - بفرستند تا او را از شر اهرمن خلاص کند و دانش و نیکوکاری را بوی بیاموزد و از چنگ دیوان نجاتش دهد.[۱]
پس آنها ایزدی[۲] را از ایزدان را مأمور نجات آدم نمودند. و ایزد مزبور اول بار آن دو (ارکون) را که سبب موجود شدن این مولود بودند حبس کردند و مولود را برگرفتند و از آن ورطه بیرون آوردند. پس عیسی پیش رفت و با آدم سخن گفت و بهشت و ایزدان و دوزخ و دیوان و زمین و آسمان و خورشید و ماه را برای او وصف کرد و روشن ساخت، و او را از زنی حوا نام بترسانید و راه احتراز و منع از حوا را بآدم بنمود و ویرا از حوا منع کرد، و از نزدیکی بدو آدم را بیم داد، و آدم بپذیرفت و از حوا دوری جست.
باز ارکون نر به نزدیک دختر خود حوا آمد و بوسیله شبه روحانی خود با وی مناکحه کرد و از حوا پسری زشت روی اشقر؛ نام او قاین (رجل الاشقر).
