زرو سلم
و بیماری و هواهای موذیست از دود تیره ظلمتست. حریق نیز با آتش پاك در هم آمیخت و این آتش که هست از آن بوجود آمد، آنچه از سوختن و هلاك و فساد است از آن حریق ظلمت است و آنچه از روشنی و فروغ پاشی است از آذر نورانی.
تور هم با تیرکی در هم آمیخت، و این اجسام کثیفه عنصری از آن بر خاست، چون و مانند آن، آنچه در آنها از رخشندگی و زیبائی و پاکیزگی و سود از نور است و آنچه از چرکنی و کدورت و درشتی و سختی است از تیرگی. سموم و باد نیز بهم آمیخت و این باد پیدا آمد؛ آنچه از لذت و منفعت است از باد و آنچه از بیش و دلگیری و آزار و زبان است از سموم است و میغ با آب بیامیخت و این آب از آن پدید شد، آنچه روشنی و گوارایی است از آب و آنچه از غرق و خفگی و مردگی و گرانی و فساد است از میغ است.
پس چون ابزارها و گوهرهای پنج گانه نور و ظلمت بهم آمیختند، انسان قدیم بدان گود ژرف اندر دوید و بن و بیخ اجناس بالنده تیرگی را بر کند تا دیگر بازگشت نبالند و افزونی نگیرند، و سپس ببالا شتافت و بدان حربگاه آمیخته در ایستاد، پس بعضی فرشتگان را فرمان داد تا این گوهران در هم آمیخته را بطرفی از سر زمین تیرگی که همسایه کشور نور بود کشیده و آنها را از فرازی فرو آویختند، از آن پس فرشته ای دیگر را بر آن اجزای آمیخته برگماشت. آنگاه خداوند عالم نور یکی از فرشتگان را بفرمود تا این جهان مادی را از آن اجزا و گوهران در هم از نور و ظلمت بنیاد نهاد، و سبب بنیاد جهان آن بود که تا مگر گوهران نورانی از آمیزش با اجزای ظلمانی رهایی یافته و تصفیه شوند، از اینرو ده آسمان و هشت زمین بنیاد نهاده شد، و فرشته ای برگماشت تا آسمانها را نگاه دارد، و فرشته ای دیگر تا زمین ها را بر دارد، و برای هر آسمانی دوازده درگاه[۱] و دهلیزی دری با دو مصراع قرار داده، و هر دهلیزی ازین آسمان دیگر، و بر هر درگاه و دهلیزی دری با دو مصراع، و هر دهلیزی ازین
- ↑ در الفهرست «ابواب» دارد و در شاپورگان «تاغ» آورده است.
