طافَ بالْبَیْتِ اُسْبوُعاً کَتَبَ اللهُ لَهُ سِتَّةَ آلافِ حَسَنَةٍ وَ مُحْیی عَنْهُ سِتَّة الافِ سَیِّئَةٍ وَ رُفِعَ لَهُ سِتَّةَ الافِ دَرَجَةٍ وَ قَضاءُ حاجَةِ الْمُؤمِنُ اَفْضَلُ مِنْ طَوافٍ وَ طَوافٍ وَ طَوافٍ حتَّی عَدَ عَشَرَاً و در دیوان منسوب بحضرت امیر آمده رُبَّ فَتیً دُنْیاهُ مَوْفوُرةٌ لَیْسَ لَهُ مِن بَعْدِها اخرَةُ. وَ اخَر دُنْیاهُ مَذْموُمةٌ. یَتْبعُها اخِرَةٌ فاخرةٌ و اخرٌ فازَ بِکِلْتَیْهِما. قَد جَمَعَ الدُّنْیا مَعَ الآخِرَةِ. وَ اخرَ یُحْرَم کِلْتَیْهِما. لَیْسَ لَهُ الْدُنْیا وَ لا الْاٰخِرَةُ و خدایتعالی در قرآن مجید میفرماید وَ مَنْ كانَ فيٖ هذهٖ اَعْمىٰ فَهُو في الاٰخِرَةِ اعْمى وَ اَضَّلُ سَبيْلًا یعنی هر کس دیدهٔ بصیرتش در این دنیا نابینا باشد و راه صواب نه بیند پس او در آخرت نیز نابینا و گمراه تر خواهد بود اگر بگویند که مقصود خداوند از کلام مزبور این است که هر کس در این دنیا خداشناس نبوده اعتراف بوحدانیت خداوند لا شریک نداشته باشد نابینا و گمراه است در این خصوص بر من لازم نیست از مراتب خداشناسی و اعتراف اهل اروپا بوحدانیت
