برگه:دیوان ایرج میرزا.pdf/۱۰

	بر پرد زین گل بآن گل شادمان			بوسد این را غبغب و آنرا عذار
		🟌 🟌 🟌
	همچنان آن طفلک شیرین زبان			در لطافت آمده چونگل ببار
	سالم و سرخ و سپید و چاق و گرد			با دو چشم چون ستاره نوربار
	همچو گوهر کز صدف آید برون			آید از شادیچه بیرون شادخوار
	بنگرد بر گلبنان خانگی			بال بگشاید همی پروانه وار
	دست مادر بوسد و روی پدر			این در آغوشش کند آن در کنار

بمناسبت فقدان پدر

	شکوه بر چرخ برند از دشمن			عجبا چرخ بود دشمن من
	الله الله به که باید نالید			زین ستمگر فلک اهریمن
	همه سر تا پا مکر است و فریب			همه پا تا سر رنج است و محن
	گرگ خوانخوار هزاران یوسف			بلکه گرگین هزاران بیژن
	طلب شادی از این چرخ حزون			طمع راحت ازین دهر فتن:
	باد بیزی بود اندر غربال			آب سائی بود اندر هاون
	کلبه‌ای نیست از آن به ماتم			خانه‌ای نیست از او بی‌شیون
	گر ز بهر پسر خود یعقوب			کرد بیت الحزنی را مسکن
	من ز بهر پدر خود زین پس			مسکن خویش کنم بیت حزن
	داشت یعقوب امیدی که رسد			روزی از یوسف او پیراهن
	بر یعقوب من آنهم نبود			زانکه پیراهن وی گشت کفن
	پیرهن گشت کفن در تن او			پیرهن باد کفن در تن من
	چونکه پیراهن یوسف را دید			چشم یعقوب از آنشد روشن
	من ز پیراهن این یعقوبم			پیرهن خواهم درید بتن
	پدرا رفتی و من از پس تو			مرثیت گویم ، خاکم بدهن
	گر بر اتلال و دمن گریه کنند			اخطل و اعشی وحان و حسن