اﯾﻨﺎن ﻧﻤﯽ داﻧﻨﺪ ﮐﻪ دﯾﻦ ﺧﻮد ﺧﻮاﺳﺘﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮای رﺳﺘﮕﺎری ﺟﻬﺎﻧﯿﺎﻧﺴﺖ .اﯾﻨﺴﺖ دﯾﻨﯽ ﮐﻪ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻣﺮدﻣﺎن را ﺑﻪ رﺳﺘﮕﺎری رﺳﺎﻧﺪ و از ﮔﻤﺮاﻫﯿﻬﺎ ﺑﺎز دارد ،از ﻣﯿﺎن رﻓﺘﻪ ﺑﺸﻤﺎر اﺳﺖ و دﯾﮕﺮ آﻧﺮا ارﺟﯽ ﻧﯿﺴﺖ .از آﻧﺴﻮی راه دﯾﮕﺮی ﮐﻪ ﺑﺮای رﺳﺘﮕﺎری ﺑﺎز ﻣﯽ ﺷﻮد ﻫﻤﺎن ارج را ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ و ﺟﺎی ﮔﻠﻪ و دﺷﻤﻨﯽ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد.
در روزﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺳﺨﻦ از اﺳﻼم و آﻣﯿﻐﻬﺎی آن ﻣﯽ راﻧﺪﯾﻢ و ﮔﻮﻫﺮ آن دﯾﻦ را ﺑﺎز ﻣﯽ ﻧﻤﻮدﯾﻢ و دﯾﺪه ﻫﺎ را ﺑﻪ ﺳﻮی آن ﻣﯽ ﮐﺸﺎﻧﯿﺪﯾﻢ ،ﭘﻨﺪاﺷﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﺪ ﮐﻪ ﮐﻮﺷﺸﻬﺎی ﻣﺎ ﺟﺰ در زﻣﯿﻨﻪ زﻧﺪه ﮔﺮداﻧﯿﺪن اﺳﻼم ﻧﺨﺴﺖ (ﺑﺎ ﻫﻤﺎن راﻫﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ داﺷﺘﻪ) ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد .اﯾﻦ ﮔﻤﺎﻧﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ از ﺑﯿﮕﺎﻧﮕﺎن ،ﺧﻮد ﯾﺎران ﻣﺎ ﻣﯽ داﺷﺘﻨﺪ زﯾﺮا ﺗﺎ آن روز اﯾﻦ داﺳﺘﺎن ﮐﻪ «ﻫﺮ دﯾﻨﯽ ﯾﮏ ﺑﻨﯿﺎدی دارد و ﯾﮏ راﻫﯽ» روﺷﻦ ﻧﻤﯽ ﺑﻮد و از اﯾﻨﮑﻪ «زﻧﺪﮔﺎﻧﯽ در ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﺴﺖ و دﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﺮوای آن ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﮐﻨﺪ» آﮔﺎﻫﯽ ﮐﻤﯽ در ﻣﯿﺎن ﻣﯽ ﺑﻮد .ﻣﺎ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﯽ ﻧﻮﺷﺘﯿﻢ» :دﯾﻦ ﻧﭽﯿﺰﯾﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﻬﻦ و دﻮ ﮔﺮدد. ﻫﻤﺎن دﯾﻦ ﮐﻬﻨﺴﺖ و ﺑﺎﯾﺪ راه را از ﺳﺮﮔﺮﻓﺖ« وﻟﯽ ﻣﻌﻨﺎی اﯾﻦ ﺳﺨﻦ در آن روز داﻧﺴﺘﻪ ﻧﻤﯽ ﺑﻮد ﺗﺎ اﻣﺮوز ﭘﺲ از ﺳﺎﻟﻬﺎ داﻧﺴﺘﻪ ﮔﺮدﯾﺪه و ﮐﺎری ﮐﻪ ﻣﯿﺒﺎﯾﺴﺖ ﺷﻮد ﺑﻪ اﻧﺠﺎم رﺳﯿﺪه اﺳﺖ.
ﺑﺴﯿﺎر ﺷﮕﻔﺘﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ـ ﯾﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﮔﻮﯾﻢ :ﺷﯿﻌﯿﺎن و ﺻﻮﻓﯿﺎن و ﻋﻠﯽ اﻟﻠﻬﯿﺎن و ﺷﯿﺨﯿﺎن و ﮐﺮﯾﻤﺨﺎﻧﯿﺎن و آﻗﺎﺧﺎﻧﯿﺎن ـ ﺑﻨﺎم ﻫﻮاداری از اﺳﻼم ﺑﺎ ﻣﺎ دﺷﻤﻨﯽ ﻣﯽ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ و از اﯾﻨﮑﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﮐﻮﺷﺸﻬﺎی ﺧﻮد ﻧﺎم »ﭘﺎﮐﺪﯾﻨﯽ« ﮔﺰارده اﯾﻢ و ﯾﺎ ﺑﺮﺧﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎ را دﯾﮕﺮ ﮔﺮداﻧﯿﺪه اﯾﻢ ،ﺑﻪ ﻫﺎﯾﻬﻮی ﻣﯽ ﭘﺮدازﻧﺪ .ﺑﺴﯿﺎر ﺷﮕﻔﺘﺴﺖ ﮐﻪ ﺧﻮد آﻧﺎن ﮐﻪ ﺑﻨﯿﺎد دﯾﻦ را ﺑﯿﮑﺒﺎره ﺑﻬﻢ زده و ﻫﻤﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻬﺎی دﯾﻦ را از ﻣﯿﺎن ﺑﺮده اﻧﺪ ،در ﮐﺎر ﺧﻮد ﺟﺎی اﯾﺮاد ﻧﻤﯽ ﺑﯿﻨﻨﺪ ،ﺑﻪ ﻣﺎ ﮐﻪ ﺑﻨﯿﺎد دﯾﻦ را زﻧﺪه ﮔﺮداﻧﯿﺪه و اﺳﺘﻮارﺗﺮﯾﻦ ﭘﺎﯾﻪ ﻫﺎ را ﺑﺮای آن ﮔﺰارده اﯾﻢ ﺧُﺮده ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ .آری ﺑﺴﯿﺎر ﺷﮕﻔﺘﺴﺖ ﮐﻪ ﮔﺮوﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﺳﻼم ﺑﺪﺗﺮﯾﻦ دﺷﻤﻨﯽ را ﮐﺮده و ﭼﻨﺪ رﺷﺘﻪ ﮔﻤﺮاﻫﯿﻬﺎی ﺑﺴﯿﺎر ﭘﺴﺖ را ﺟﺎﻧﺸﯿﻦ آن دﯾﻦ ﮔﺮداﻧﯿﺪه اﻧﺪ ﺧﻮد را ﺑﻪ آن دﯾﻦ ﻣﯿﺒﻨﺪﻧﺪ و ﺑﺎ ﻣﺎ از راه زﺑﺎﻧﺪرازی ﻣﯽ آﯾﻨﺪ.
در اﯾﻨﺠﺎ ﺳﺨﻦ ﭘﺎﯾﺎن ﻣﯽ ﯾﺎﺑﺪ و ﺑﺎر دﯾﮕﺮ ﻣﯿﻨﻮﯾﺴﻢ :ﭘﺎﮐﺪﯾﻨﯽ ﺟﺎﻧﺸﯿﻦ اﺳﻼم اﺳﺖ ،دﻧﺒﺎﻟﻪ آﻧﺴﺖ .در ﮔﻮﻫﺮ و ﺑﻨﯿﺎد ﺟﺪاﯾﯽ در ﻣﯿﺎﻧﻪ ﻧﻤﯿﺒﺎﺷﺪ .ﺟﺪاﯾﯽ در راه و ﺑﺮﺧﯽ ﭘﺎﯾﻪ ﮔﺰارﯾﻬﺎﺳﺖ ،و اﯾﻦ ﺑﺎﯾﺴﺘﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻮاﺳﺖ ﺧﺪا ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯿﺒﻮده، آﯾﯿﻦ او اﯾﻦ ﻣﯿﺒﺎﺷﺪ.
