ﮔﻔﺘﺎر ﭘﻨﺠﻢ :
اﺳﻼم و ﭘﺎﮐﺪﯾﻨﯽ
درﺑﺎره اﺳﻼم آﻧﭽﻪ ﮔﻔﺘﻨﯽ ﻣﯽ ﺑﻮد ﮔﻔﺘﯿﻢ ،و ﭼﻮن از ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻣﺎ ﺑﻪ ﮐﻮﺷﺶ ﻫﺎﯾﯽ ﺑﻨﺎم ﭘﺎﮐﺪﯾﻨﯽ ﭘﺮداﺧﺘﻪ اﯾﻢ در اﯾﻨﺠﺎ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﯿﻢ ﺑﻬﻤﺒﺴﺘﮕﯽ را ﮐﻪ ﻣﯿﺎﻧﻪ آن ﺑﺎ اﺳﻼم اﺳﺖ ﺑﺎز ﻧﻤﺎﯾﯿﻢ:
ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ ﮔﻔﺘﯿﻢ ﺑﻨﯿﺎد ﻫﻤﻪ دﯾﻨﻬﺎ و ﺧﻮاﺳﺘﻬﺎی ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ ﯾﮑﯿﺴﺖ ،و ﺗﻨﻬﺎ راه اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺶ زﻣﺎن و ﯾﺎ ﺑﻪ ﺷُﻮﻧﺪﻫﺎی دﯾﮕﺮ در ﻫﺮ دﯾﻨﯽ ﺟﺪا ﺑﺎﺷﺪ .از اﯾﻦ رو ﭘﺎﮐﺪﯾﻨﯽ ﺑﺎ اﺳﻼم ﺑﻨﯿﺎدﺷﺎن ﯾﮑﯿﺴﺖ .ﮐﻮﺷﺸﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺑﻨﺎم ﭘﺎﮐﺪﯾﻨﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ راﺳﺘﯽ آﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻬﺎی اﺳﻼم ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﻣﯽ دﻫﯿﻢ و ﺧﻮد ﺑﻨﯿﺎد آﻧﺮا زﻧﺪه ﻣﯽ ﮔﺮداﻧﯿﻢ.
اﺳﻼم راﻫﯽ ﭘﺪﯾﺪ آورده ﺑﻮد .وﻟﯽ آن راه ﺑﺮای ﺧﻮاﺳﺘﻬﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﺑﻮده و اﮐﻨﻮن ﻣﺎ آن ﺧﻮاﺳﺘﻬﺎ را از راه ﺑﺴﯿﺎر ﺑﻬﺘﺮی ﭘﯿﺶ ﻣﯽ ﺑﺮﯾﻢ.
اﯾﻨﺴﺖ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ :ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن اﮔﺮ ﺑﺮاﺳﺘﯽ دﯾﻨﺪار ﺑﻮدﻧﺪی و ﺑﺮاﺳﺘﯽ اﺳﻼم را ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪی ﺑﺎﯾﺴﺘﯽ از اﯾﻦ ﮐﻮﺷﺸﻬﺎی ﻣﺎ ﺑﺴﯿﺎر ﺧﺸﻨﻮد ﺑﺎﺷﻨﺪ و ﺑﺎ ﻣﺎ ﻫﻤﺪﺳﺘﯽ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ .اﯾﻨﮑﻪ ﻧﺎﺧﺸﻨﻮدﻧﺪ و ﺑﺠﺎی ﻫﻤﺪﺳﺘﯽ ﺑﻪ ﮐﺎرﺷﮑﻨﯽ ﻣﯽ ﮐﻮﺷﻨﺪ ﻫﻤﯿﻦ ﻧﺸﺎن ﺑﯽ دﯾﻨﯽ و اﺳﻼم ﻧﺎﺷﻨﺎﺳﯽ اﯾﺸﺎﻧﺴﺖ.
در اﯾﻨﺠﺎ ﻧﮑﺘﻪ ارﺟﺪار دﯾﮕﺮی ﻫﺴﺖ ،و آن اﯾﻨﮑﻪ دﯾﻨﯽ ﭼﻮن از ﻣﯿﺎن دﯾﻦ دﯾﮕﺮی ﺑﺮﻣﯽ ﺧﯿﺰد ﺑﺎﯾﺪ دﻧﺒﺎﻟﻪ آﻧﺮا ﮔﯿﺮد .ﺑﺪﯾﻨﺴﺎن ﮐﻪ آن دﯾﻦ را ﺑﻪ ﮔﻮﻫﺮش ﺑﺎز ﮔﺮداﻧﺪ و اﺳﺘﻮاری ﺑﻨﯿﺎد آن را ﺑﻪ ﻣﺮدﻣﺎن ﺑﺎز ﻧﻤﺎﯾﺪ و آﻧﮕﺎه راه ﺧﻮد را آﻏﺎزد و ﮐﺎری ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻪ اﻧﺠﺎم رﺳﺎﻧﺪ.
ﺧﻮد اﺳﻼم ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﻪ اﯾﻦ ﮐﺎری ﮐﺮده :آن دﯾﻦ ﭼﻮن در ﻣﯿﺎن ﻋﺮب ﭘﺪﯾﺪ آﻣﺪ و در ﻋﺮﺑﺴﺘﺎن از دﯾﺮ زﻣﺎن ﮔﺮوﻫﯽ ﺑﻨﺎم «ﺣﻨﻔﺎء» ﺧﺪاﺷﻨﺎس و ﺧﺪاﭘﺮﺳﺖ ﻣﯽ ﺑﻮدﻧﺪ و »ﺗﺤﻨﻒ« ﺧﻮد دﯾﻨﯽ در ﻣﯿﺎن ﻋﺮب ﺷﻤﺮده ﻣﯽ ﺷﺪ ،ﺑﻨﯿﺎدﮔﺰار اﺳﻼم در ﮔﺎﻣﻬﺎی ﻧﺨﺴﺖ ﺑﻪ ﯾﺎد آن ﻣﯽ ﭘﺮداﺧﺖ و ﻋﺮب را ﺑﻪ ﭘﯿﺮوی از آن ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪ ،و ﭼﻮن اﯾﻦ ﮐﺎر را ﮐﺮد ،اﺳﻼم را ﺑﻪ روی آن ﺑﻨﯿﺎد ﮔﺰاﺷﺖ.
درﺑﺎره ﭘﺎﮐﺪﯾﻨﯽ ﻫﻤﺎن ﮐﺮده ﺷﺪه .ﭘﺎﮐﺪﯾﻨﯽ دﻧﺒﺎﻟﻪ اﺳﻼﻣﺴﺖ و ﭘﺎﯾﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺟﺰ ﺑﻨﯿﺎد آن دﯾﻦ ﻧﻤﯿﺒﺎﺷﺪ. ﭘﺎﮐﺪﯾﻨﯽ در زﻣﺎن دﯾﮕﺮی ﭘﺪﯾﺪ آﻣﺪه و از اﯾﻦ ﺑﺎره ﺑﺎ اﺳﻼم ﺟﺪاﺳﺖ ،وﻟﯽ ﺑﻨﯿﺎدش ﻫﻤﺎن ﺧﻮاﺳﺘﻬﺎی ﺷﺸﮕﺎﻧﻪ اﺳﺖ ﮐﻪ اﺳﻼم و دﯾﮕﺮ دﯾﻨﻬﺎ را ﺑﻮده اﺳﺖ .ﺟﺪاﯾﯽ ﻣﯿﺎﻧﻪ اﺳﻼم و ﭘﺎﮐﺪﯾﻨﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن اﻧﺪازه اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﺪاﯾﯽ ﻣﯿﺎﻧﻪ اﺳﻼم و «ﺗﺤﻨﻒ» را ﺑﻮده اﺳﺖ.
اﯾﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﮔﺮان ﻣﯽ اﻓﺘﺪ و ﺑﺎ آن ﻣﻐﺰﻫﺎی آﮐﻨﺪه اﯾﻨﻬﺎ را ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ .در ﭘﻨﺪار اﯾﺸﺎن ﻣﺎ اﺳﻼم را ﺑﺮداﺷﺘﻪ اﯾﻢ .در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ آﻧﺮا زﻧﺪه ﮔﺮداﻧﯿﺪه اﯾﻢ و ﺧﻮاﺳﺘﻬﺎی آن را از ﯾﮏ راه ﺑﻬﺘﺮی ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﻣﯽ دﻫﯿﻢ.
