ﻣﺘﻮﻟﯽ ،ﺧﺎدم ،زﯾﺎرﺗﻨﺎﻣﻪ ﺧﻮان ،ﻣﺠﺎور ،ﻣﻔﺘﺨﻮاری ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ .اﯾﻨﺎن ﺑﻨﺎم دﯾﻦ ﺑﺎ ﺧﻮﺷﯽ ﻣﯽ زﯾﻨﺪ و ﺑﺮﺗﺮی ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﻣﺮدم ﻣﯽدارﻧﺪ ،ﺑﻠﮑﻪ ﺑﺮﺧﯽ ﺷﮑﻮه و ﺑﺰرﮔﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده اﻧﺪ.
ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ ﻧﻮﺷﺘﯿﻢ ﻣﺠﺘﻬﺪان ﺷﯿﻌﻪ ﺑﺎ دروغ و اﻓﺴﺎﻧﻪ ،دﺳﺘﮕﺎه ﻓﺮﻣﺎﻧﺮواﯾﯽ ﺑﺮای ﺧﻮد ﭼﯿﺪه اﻧﺪ و ﺑﯽ ﺗﺎج و ﺗﺨﺖ ﻓﺮﻣﺎن ﻣﯽ راﻧﻨﺪ و از ﻣﺮدم ﺑﻨﺎم »ﻣﺎل اﻣﺎم« ﻣﺎﻟﯿﺎت ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ .ﺳﺮان ﺑﺎﻃﻨﯿﺎن (اﺳﻤﺎﻋﯿﻠﯿﺎن) ﺧﻮد را «ﻣﻈﻬﺮ ﺧﺪا» ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﯿﺪه ﺑﻪ ﺟﺎن و داراک [۱]ﭘﯿﺮوان ﻓﺮﻣﺎن ﻣﯽ راﻧﻨﺪ .ﻫﻤﯿﻦ دﺳﺘﮕﺎه را ﺳﺮان ﮐﺮﯾﻤﺨﺎﻧﯿﺎن در ﮐﺮﻣﺎن ﻣﯽ دارﻧﺪ.
اﻣﺮوز اﯾﻦ دﺳﺘﮕﺎه ﺑﻪ دو ﮐﺎر ﺑﺴﯿﺎر ﻣﯽ ﺧﻮرد :ﯾﮑﯽ ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﻔﺘﺨﻮاری ﮐﻪ ﺑﺪﯾﻨﺴﺎن ﻣﻠﯿﻮﻧﻬﺎ دﮐﺎن ﺑﺎز ﮐﺮده اﻧﺪ.
دﯾﮕﺮی ﺑﻪ ﮐﺎر ﺳﯿﺎﺳﺖ ﮐﻪ دوﻟﺘﻬﺎی آزﻣﻨﺪ اﯾﻦ را اﻓﺰاری ﺑﺮای ﭼﯿﺮﮔﯽ ﺑﻪ ﺗﻮده ﻫﺎی ﺷﺮﻗﯽ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﻧﺪ.
از اﯾﻦ ﮔﺬﺷﺘﻪ در اﯾﻦ دﯾﻦ (ﺑﻮﯾﮋه در ﮐﯿﺶ ﺷﯿﻌﯽ ،در ﺻﻮﻓﯿﮕﺮی و در ﻣﺎﻧﻨﺪﻫﺎی اﯾﻨﻬﺎ) راه ﻫﻮﺳﺒﺎزی و ﺧﻮدﺧﻮاﻫﯽ ﺑﻪ روی ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﺎز اﺳﺖ .ﻫﺮﮐﺴﯽ ﺗﻮاﻧﺪ دﻟﺨﻮاه ﺧﻮد را ﭘﯿﺪا ﮐﻨﺪ و ﺑﻨﺎم دﯾﻦ ﺑﺎ آن راه رود .ﯾﮏ ﻣﺮد آزﻣﻨﺪ ﺗﻮاﻧﺪ از ﻫﺮ راﻫﯽ ﮐﻪ ﺗﻮاﻧﺪ ﭘﻮل ﮔﺮد آورد و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ آن ﺑﺲ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﻤﯽ ﺑﻪ ﻣﻼﯾﺎن دﻫﺪ و اﻧﺪﯾﺸﻪ ﺧﻮد را آﺳﻮده ﮔﺮداﻧﺪ .ﯾﮏ ﻣﺮد ﺗﻨﺒﻞ ﺗﻮاﻧﺪ ﺑﯿﮑﺎر زﯾﺪ و ﻧﺎن از دﺳﺘﺮﻧﺞ دﯾﮕﺮان ﺧﻮرد و ﻧﺎم آن را ﭘﺎرﺳﺎﯾﯽ ﯾﺎ دروﯾﺸﯽ ﮔﺰارد. ﯾﮏ ﻣﺮد دوﻟﺘﯽ ﺑﯽ آزرم [۲]ﺗﻮاﻧﺪ ﺻﺪ دزدی و ﻧﺎﭘﺎﮐﯽ ﮐﻨﺪ و ﺑﺎ ﻫﻮاداری از دﯾﻦ ،روی ﺧﻮد را ﺳﻔﯿﺪ ﮔﺮداﻧﺪ .ﯾﮏ ﻣﺮد ﺑﺪﻧﻬﺎد ﺗﻮاﻧﺪ اﻓﺰار دﺳﺖ ﺑﯿﮕﺎﻧﮕﺎن ﺑﺎﺷﺪ و ﻋﻨﻮان آن را دﯾﻨﺪاری ﮔﺮداﻧﺪ.
ﯾﮏ دﯾﻨﯽ ﮐﻪ ﮔﻮﻫﺮ ﺧﻮد را از دﺳﺖ داده و ﺳﺎﻣﺎﻧﺶ ﺑﻬﻢ ﺧﻮرده ﺑﺪﯾﻨﺴﺎن اﻓﺰار دﺳﺖ ﻫﻮﺳﺒﺎزان و ﺧﻮدﺧﻮاﻫﺎن و ﺑﺪﮐﺎران ﮔﺮدد .دراﯾﻦ ﺑﺎره ﺑﻪ ﺳﺨﻦ درازی ﻧﯿﺎز اﺳﺖ ﮐﻪ دراﯾﻨﺠﺎ ﻓﺮﺻﺖ ﻧﯿﺴﺖ.[۳]
ﭘﺲ از ﻫﻤﻪ اﯾﻨﻬﺎ ،ﭼﻪ اﯾﻦ دﺳﺘﮕﺎه اﺳﻼم ﻧﺎم و ﭼﻪ ﻣﺴﯿﺤﯿﮕﺮی و ﭼﻪ دﯾﮕﺮ دﯾﻦ ﻫﺎ ،اﻣﺮوز زﯾﺎن ﺑﺴﯿﺎر ﺑﺰرﮔﯽ را ﺑﻪ ﺟﻬﺎن ﻣﯽ دارﻧﺪ ،و آن اﯾﻨﮑﻪ در ﺳﺎﯾﻪ آﻟﻮدﮔﯽ ﺑﺎ اﻓﺴﺎﻧﻪ ﻫﺎ و ﻧﺎﺳﺎزﮔﺎری ﺑﺎ داﻧﺸﻬﺎ ،و در ﻧﺘﯿﺠﻪ آﻧﮑﻪ زﻣﺎﻧﺸﺎن ﮔﺬﺷﺘﻪ اﺳﺖ ،ﻣﺎﯾﻪ رﻣﯿﺪن ﻣﺮدﻣﺎن از دﯾﻦ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ.
اﯾﻦ درد ﺑﺰرﮔﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺟﻬﺎن اﻣﺮوز ﮔﺮﻓﺘﺎر اﺳﺖ .ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ ﮔﻔﺘﻪ اﯾﻢ از زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺟﻨﺒﺶ داﻧﺸﻬﺎ رخ داده ﻣﺮدﻣﺎن دﺳﺘﻪ دﺳﺘﻪ از دﯾﻦ رو ﮔﺮداﻧﯿﺪه اﻧﺪ ،و اﯾﻨﺎن ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ از ﻣﺴﯿﺤﯿﮕﺮی ﯾﺎ از اﺳﻼم ﯾﺎ از ﺟﻬﻮدﯾﮕﺮی ،ﺑﻠﮑﻪ از ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ دﯾﻨﯽ ﮔﺮﯾﺰان و رُﻣﺎن ﻣﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ .در اﻧﺪﯾﺸﻪ آﻧﺎن دﯾﻦ ﺟﺰ ﯾﮏ ﭼﯿﺰ ﺑﯽ ﺑﻨﯿﺎدی ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ در ﺑﺮاﺑﺮ داﻧﺸﻬﺎ از ﻣﯿﺎن ﺧﻮاﻫﺪ رﻓﺖ، و در اﯾﻦ ﺑﺎره ﮐﺘﺎﺑﻬﺎی ﺑﺴﯿﺎر ﻧﻮﺷﺘﻪ اﻧﺪ .در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﯾﻦ ﯾﮑﯽ از راﻫﻬﺎی ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ اﺳﺖ .در ﺟﺎﻫﺎی دﯾﮕﺮی[۴] ﻣﺎ اﯾﻦ را روﺷﻦ ﮔﺮداﻧﯿﺪه اﯾﻢ ﮐﻪ آدﻣﯿﺎن از روزی ﮐﻪ ﺑﻪ روی زﻣﯿﻦ ﭘﯿﺪا ﺷﺪه اﻧﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ رو ﺑﻪ ﺳﻮی ﺑﻬﺘﺮی و ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ داﺷﺘﻪ اﻧﺪ .ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ آدﻣﯽ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺎﯾﺪ از دو راه ﺑﺎﺷﺪ :ﯾﮑﯽ از راه داﻧﺸﻬﺎ ،دﯾﮕﺮی از راه دﯾﻦ ،وﮔﺮﻧﻪ ﺳﻮدی در دﺳﺖ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد .دﯾﻦ ﯾﮑﯽ از دو راه ﭘﯿﺸﺮﻓﺘﺴﺖ و ﺟﻬﺎﻧﯿﺎن ﺑﻪ آن ﻧﯿﺎز ﺑﺴﯿﺎر ﻣﯽ دارﻧﺪ.
