ﺳﭙﺲ ﮐﻪ از ﭘﺎﺳﺦ درﻣﺎﻧﺪﻧﺪ آﻧﻬﺎ را اﻧﮑﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ .اﯾﻨﺴﺖ ﯾﮏ آک [۱]ﺑﺰرگ اﯾﻦ ﮐﯿﺸﻬﺎ ،آﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﭘﺎﯾﻪ ﭘﺎﯾﺪاری ﻧﻤﯿﺪارد و ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ دﻟﺨﻮاه ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ را ﻣﯿﭙﺬﯾﺮد و ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ را ﻧﻤﯽ ﭘﺬﯾﺮد.
داﺳﺘﺎن اﯾﻨﺎن داﺳﺘﺎن آن ﺧﺎﻧﻮاده ﺳﺒﮏ ﻣﻐﺰﯾﺴﺖ ﮐﻪ در ﯾﮏ ﻋﻤﺎرت ﺳﺴﺖ ﭘﺎﯾﻪ و ﺷﮑﺴﺘﻪ ای ﮐﻪ درﻫﺎ و ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎﯾﺶ ﮐﻨﺪه ﺷﺪه و ﺧﻮد ﻻﻧﻪ ﻣﺎر و ﮐﮋدم و رﺗﯿﻞ ﮔﺮدﯾﺪه ﻧﺸﯿﻤﻦ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﻧﺪ و ﭘﺎﻓﺸﺎری ﻣﯿﻨﻤﺎﯾﻨﺪ ﮐﻪ از آﻧﺠﺎ ﺑﯿﺮون ﻧﯿﺎﯾﻨﺪ ،و ﺷﻤﺎ ﭼﻮن اﯾﺮاد ﻣﯽ ﮔﯿﺮﯾﺪ در ﭘﺎﺳﺦ ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﺪ ﺷﺒﺎﻧﻪ رﻓﺘﻪ درﻫﺎ و ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎی ﻓﻼن ﮐﺎخ ﻧﻮ را ﮐﻨﺪه و ﺑﺎ ﮔﻞ ﻣﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﻋﻤﺎرت ﮐﻬﻦ و ﺑﺪ ﻧﻤﺎی ﺧﻮد ﺑﻨﺪ ﮐﺮده اﻧﺪ و آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ رخ ﺷﻤﺎ ﻣﯽ ﮐﺸﻨﺪ و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ» :ﺑﺒﯿﻦ ،ﻋﻤﺎرت ﻣﺎ ﻫﻢ در و ﭘﻨﺠﺮه دارد« ﯾﺎ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﮔِﻞ ﺑﻪ ﺷﮑﺎﻓﻬﺎی دﯾﻮارﻫﺎی ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻣﺎﻟﯿﺪه اﻧﺪ و ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ» :اﯾﻦ دﯾﻮارﻫﺎ ﮐﻪ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻧﯿﺴﺖ»!.
ﺷﻨﯿﺪﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ده ﺳﺎل ﭘﯿﺶ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺗﺎزه ﺑﻪ ﮐﻮﺷﺶ ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ و از ﺧﺮد ﺳﺨﻦ راﻧﺪه ﻣﯽ ﮔﻔﺘﯿﻢ» :دﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺧﺮد ﭘﺬﯾﺮ ﺑﺎﺷﺪ« ،ﺑﺴﯿﺎری از ﻣﻼﯾﺎن ﺑﻪ ﻫﯿﺎﻫﻮ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ» :ان دﯾﻦ اﷲ ﻻﯾﻘﺎس ﺑﺎﻟﻌﻘﻮل» [۲] ﻣﮕﺮ ﻣﯽ ﺗﻮان دﯾﻦ را ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﺗﻄﺒﯿﻖ ﮐﺮد؟! .ﻋﻘﻮل ﻣﺎ ﻧﺎﻗﺺ اﺳﺖ و ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻌﺼﻮﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ را ﻫﺪاﯾﺖ ﮐﻨﺪ .ﺑﺎرﻫﺎ ﻧﺰد ﻣﻦ آﻣﺪه در اﯾﻦ ﺑﺎره ﺑﻪ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺑﻠﮑﻪ ﺑﻪ ﭼُﺨِﺶ [۳]ﻣﯽ ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ .وﻟﯽ اﮐﻨﻮن ﮐﻪ دﯾﮕﺮ درﻣﺎﻧﺪه اﻧﺪ اﯾﻦ ﺑﺎر ﮐﺴﺎﻧﯽ ﺑﺎز ﮔﺸﺘﻪ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ» :اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﯾﺪ دﯾﻦ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ ﻣﻮاﻓﻖ ﺑﺎﺷﺪ .اﺋﻤﻪ ﻣﺎ ﻫﻢ آن را ﻓﺮﻣﻮده اﻧﺪ…« ﮔﺎﻫﯽ ﺣﺪﯾﺚ ﻧﯿﺰ ﻣﯽ آورﻧﺪ» :ﻟﻤﺎ ﺧﻠﻖ اﷲ اﻟﻌﻘﻞ ﻗﺎل ﻟﻪ اﻗﺒﻞ ﻓﺎﻗﺒﻞ ﺛﻢ ﻗﺎل ﻟﻪ ادﺑﺮ ﻓﺎدﺑﺮ ﻓﻘﺎل ﺑﻌﺰﺗﯽ و ﺟﻼﻟﯽ ﺑﮏ اﻋﺎﻗﺐ و ﺑﮏ اﺛﯿﺐ» .[۴]اﯾﻨﻬﺎ را ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ و ﻫﯿﭻ ﺑﻪ ﯾﺎد ﻧﻤﯽ آورﻧﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ دﺳﺘﮕﺎه اﺳﻼم ﻧﺎم (ﯾﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﮔﻮﯾﻢ :ﭼﻨﺪ ﮐﯿﺶ ﭘﺮاﮐﻨﺪه) ﮐﻪ اﻣﺮوز ﻫﺴﺖ ﺑﺎ ﺧﺮد ﺻﺪ ﻧﺎﺳﺎزﮔﺎری ﻣﯿﺪارد و اﯾﻦ درﺳﺖ داﺳﺘﺎن ﮐﻨﺪن درﻫﺎ و ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎی زﯾﺒﺎی ﯾﮏ ﮐﺎخ ﻧﻮ اﺳﺖ ﮐﻪ در ﺑﺎﻻ ﯾﺎد ﮐﺮدﯾﻢ.
ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﭘﻨﺪارﻧﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﻣﺮدم ﭼﻮن ﺧﺪاﭘﺮﺳﺖ و دﯾﻨﺪارﻧﺪ و دﻟﺒﺴﺘﮕﯽ ﺑﻪ دﯾﻦ و ﻧﺎم ﺧﺪا ﻣﯽ دارﻧﺪ از آن روﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﭘﺎﻓﺸﺎرﯾﻬﺎ را ﻣﯽ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ و ﺑﻪ ﻧﮕﻬﺪاری آن دﺳﺘﮕﺎه اﺳﻼم ﻧﺎم ﻣﯿﮑﻮﺷﻨﺪ .وﻟﯽ اﯾﻦ ﭘﻨﺪار راﺳﺖ ﻧﻤﯿﺒﺎﺷﺪ و ﻣﺎ آزﻣﻮده دﯾﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﭼﻮن ﺑﺎ آﻧﻬﺎ از دﯾﻦ ﺑﺴﯿﺎر واﻻﺗﺮ و اﺳﺘﻮارﺗﺮی ﮐﻪ ﻣﺎﯾﻪ ﺑﻠﻨﺪی ﻧﺎم ﺧﺪاﺳﺖ ﺳﺨﻦ ﻣﯿﺮاﻧﯿﻢ ﻧﻤﯽ ﭘﺬﯾﺮﻧﺪ .ﺑﻠﮑﻪ ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ ﮔﻔﺘﯿﻢ از ﻫﯿﭽﮕﻮﻧﻪ دﺷﻤﻨﯽ و ﮐﺎرﺷﮑﻨﯽ ﺑﺎز ﻧﻤﯽ اﯾﺴﺘﻨﺪ ،ﺑﻠﮑﻪ ﺑﯿﻔﺮﻫﻨﮕﯽ و ﭘﺴﺘﯽ ﻧﯿﺰ ﻣﯿﻨﻤﺎﯾﻨﺪ.
راﺳﺘﯽ آﻧﺴﺖ ﮐﻪ دﻟﺒﺴﺘﮕﯽ ﺑﻪ داﻧﺴﺘﻪ ﻫﺎی ﺧﻮد و ﭘﺎﻓﺸﺎری ﺑﻪ روی ﻧﺎداﻧﯿﻬﺎ وﮔﻤﺮاﻫﯿﻬﺎ ﯾﮑﯽ از ﺧﻮﯾﻬﺎی ﭘﺴﺘﯿﺴﺖ ﮐﻪ در ﻧﻬﺎد آدﻣﯿﺎن ﻧﻬﺎده ﺷﺪه وﭼﻮن رواﻧﻬﺎ ﺑﯿﻤﺎر و ﺧﺮدﻫﺎ ﻧﺎﺗﻮان ﺑﻮد اﯾﻦ ﺧﻮی ﭘﺴﺖ ﻧﯿﺮو ﮔﯿﺮد وﮐﺎرﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ .اﯾﻦ اﺳﺖ راز آن دﻟﺒﺴﺘﮕﯽ و ﭘﺎﻓﺸﺎری ﮐﻪ ﻣﺎ از ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﻢ.
از آﻧﺴﻮی اﻣﺮوز ﺻﺪ ﻫﺰارﻫﺎ ،ﺑﻠﮑﻪ ﻫﺰار ﻫﺰارﻫﺎ ﮐﺴﺎن از اﯾﻦ دﺳﺘﮕﺎه ﻧﺎن ﻣﯽ ﺧﻮرﻧﺪ .ﻣﻼﻫﺎ ،ﻃﻠﺒﻪ ﻫﺎ ،روﺿﻪ ﺧﻮاﻧﻬﺎ ،ﻋﺸﺮ ﺧﻮاﻧﻬﺎ ،ﺳﯿﺪﻫﺎ ،ﭘﯿﺮوان ﺻﻮﻓﯽ ،دروﯾﺸﺎن وﯾﻠﮕﺮد ،دﻋﺎ ﻧﻮﯾﺴﻬﺎ در ﻫﺮ ﺷﻬﺮی ﮔﺮوﻫﯽ اﻧﺒﻮه ﻣﯿﺒﺎﺷﻨﺪ .در ﻧﺠﻒ و ﮐﺮﺑﻼ و ﺳﺎﻣﺮا و ﺑﻐﺪاد و ﻣﺸﻬﺪ و ﻗﻢ و ﻣﺪﯾﻨﻪ و ﻣﮑﻪ در ﻫﺮﯾﮑﯽ ﭼﻨﺪ ﻫﺰار ﺗﻦ ﮔﺮد ﮔﻨﺒﺪﻫﺎ را ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺑﻨﺎم
