ﺑﺪﯾﻨﺴﺎن ﮔﻤﺮاﻫﯽ ﻫﺎ ﭘﯿﺎﭘﯽ ﺷﺪﻧﺪ و اﯾﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻗﺮآن ﭼﯿﺮه در آﻣﺪه از ﻫُﻨﺎﯾﺶ آن ﮐﺎﺳﺘﻨﺪ ،و ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ ﺷُﻮﻧﺪ اﺳﻼم ﻧﺎﺗﻮان ﮔﺮدﯾﺪ و ﺑﺴﯿﺎری از دﺳﺘﻮرﻫﺎی آن از ﮐﺎر اﻓﺘﺎد.
ﻣﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ :ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن اﮔﺮﭼﻪ ﻗﺮآن را ﮐﺘﺎب ﺧﻮد ﻣﯽ ﺷﻤﺎردﻧﺪ ،ﺑﻪ دﺳﺘﻮرﻫﺎی آن ﺑﺎور اﺳﺘﻮاری ﻧﻤﯿﺪاﺷﺘﻨﺪ، و دﻟﻬﺎﺷﺎن ﭘﺮ از آﻣﻮزاﮐﻬﺎﯾﯽ ﺑﻪ آﺧﺸﯿﺞ ﻗﺮآن ﻣﯽ ﺑﻮد .اﯾﻨﺴﺖ ﭘﯿﺮوی درﺳﺘﯽ از آن ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﮐﺮد و دﺳﺘﻮرﻫﺎﯾﺶ را ﺑﮑﺎر ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺴﺖ.
اﯾﻦ درﺑﺎره زﻣﺎن ﻫﺎی ﭘﯿﺶ اﺳﺖ .در زﻣﺎن ﻣﺎ ﭼﯿﺰﻫﺎی دﯾﮕﺮی ﺑﻪ آﻧﻬﺎ اﻓﺰوده ﺷﺪه .در اﯾﻦ زﻣﺎن ﺳﯿﻞ ﻣﺎدﯾﮕﺮی[۱] ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ ﮐﻪ ﺑﺰرﮔﺘﺮﯾﻦ و رﯾﺸﻪ دارﺗﺮﯾﻦ ﮔﻤﺮاﻫﯽ ﻫﺎی ﺟﻬﺎﻧﺴﺖ و اﯾﻦ ﮔﻤﺮاﻫﯽ ﻫﻤﻪ دﯾﻨﻬﺎ را از رﯾﺸﻪ ﺑﻪ ﺗﮑﺎن آورده. از آﻧﺴﻮی در ﺳﺎﯾﻪ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ داﻧﺸﻬﺎ ،درﺑﺎره ﭼﮕﻮﻧﮕﯽ ﮔﯿﺘﯽ (آﺳﻤﺎن و زﻣﯿﻦ و ﺳﺘﺎرﮔﺎن و ﻣﺎﻧﻨﺪﻫﺎی اﯾﻨﻬﺎ) ،ﻧﺎﺳﺎزﮔﺎری در ﻣﯿﺎن ﻗﺮآن و دﯾﮕﺮ ﮐﺘﺎب ﻫﺎی دﯾﻨﯽ ﺑﺎ آن داﻧﺶ ﻫﺎ ﻧﻤﻮدار ﮔﺮدﯾﺪه و اﯾﻦ اﮔﺮ ﻫﻢ اﯾﺮادی ﺑﻪ آن ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ﻧﯿﺴﺖ، ﻧﺎﭼﺎرﯾﺴﺖ ﮐﻪ از ارﺟﺸﺎن ﺑﮑﺎﻫﺪ .از آﻧﺴﻮ در اﯾﻦ زﻣﺎن ﺑﻨﯿﺎدﮔﺰاری ﻫﺎی ﺳﯿﺎﺳﯽ اﺳﻼم ﺑﯿﮑﺒﺎر ﺑﻬﻢ ﺧﻮرده و ﭼﻨﺎن ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﺴﯿﺎری از دﺳﺘﻮرﻫﺎی ﻗﺮآن ﺑﯽ زﻣﯿﻨﻪ ﮔﺮدﯾﺪه .اﯾﻨﻬﺎ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷُﻮﻧﺪﻫﺎی ﮔﺬﺷﺘﻪ اﻓﺰوده ﺷﺪه و اﯾﻨﺴﺖ ﺑﯿﮑﺒﺎر ﻗﺮآن را از ﻫُﻨﺎﯾﺶ اﻧﺪاﺧﺘﻪ.
اﯾﻨﮑﻪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ» :ﺗﺎ ﻗﺮآن ﻫﺴﺖ اﺳﻼم ﺑﺮ ﭘﺎﺳﺖ» ،ﺑﯿﮑﺒﺎر از اﯾﻨﻬﺎ ﻧﺎ آﮔﺎﻫﻨﺪ.
ﮐﻮﺗﺎه ﺳﺨﻦ :اﯾﻨﻬﺎ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن در ﺑﺮاﺑﺮ ﺳﺨﻨﺎن ﻣﺎ ﻣﯽ دارﻧﺪ ،و ﭼﻨﺎﻧﮑﻪ ﯾﮑﺎﯾﮏ ﺑﺎزﻧﻤﻮدﯾﻢ، ﻫﻤﮕﯽ ﺑﯽ ارج و ﺑﯿﭙﺎ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ،و از ﻫﻤﻪ ﺑﯿﺨﺮداﻧﻪ ﺗﺮ و ﺑﯿﭙﺎ ﺗﺮ دﻋﻮی ﺑﺎزﮔﺮداﻧﯿﺪن دﯾﻦ ﺑﻪ ﮔﻮﻫﺮ ﺧﻮد ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ در آن ﺑﺎره ﺳﭙﺲ ﻫﻢ ﺳﺨﻦ ﺧﻮاﻫﯿﻢ راﻧﺪ.
- ↑ ﮐﺘﺎب »در ﭘﯿﺮاﻣﻮن روان« دﯾﺪه ﺷﻮد (وﯾﺮاﯾﻨﺪه)
