ﮔﻔﺘﺎر دوم :
ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﯿﮑﻪ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﻣﯽ آورﻧﺪ.
اﯾﻦ زﯾﺎﻧﻬﺎ ﮐﻪ ﺷﻤﺮده ﻣﯿﺸﻮد ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن در ﺑﺮاﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﻣﯿﺪارﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﯽ ﻫﻢ ﻣﯽ آورﻧﺪ .ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﻨﯽ ﯾﮏ ﺑﻬﺎﻧﻪ ای را ﻣﯽ آورﻧﺪ ،و ﭼﻮن ﺷﻤﺎ ﺑﻪ آﻧﺎن ﭘﺎﺳﺦ دادﯾﺪ ﺑﻬﺎﻧﻪ دﯾﮕﺮ را ﭘﯿﺶ ﻣﯿﮑﺸﻨﺪ ،و ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺗﺎ ﯾﮑﺎﯾﮏ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎ را ﺑﻪ ﻣﯿﺎن آورﻧﺪ .ﻣﺎ در اﯾﻦ ﭼﻨﺪ ﺳﺎل اﯾﻦ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻫﺎ را ﻧﯿﮏ آزﻣﻮده اﯾﻢ و اﯾﻨﺴﺖ ﮐﻪ آﻧﻬﺎ را ﯾﮑﺎﯾﮏ ﯾﺎد ﮐﺮده ﭘﺎﺳﺦ ﻫﺮ ﮐﺪام را ﻣﯽ ﻧﻮﯾﺴﯿﻢ:
۱ـ اﮔﺮ ﻣﺮدم ﺑﺪﻧﺪ ﮔﻨﺎه دﯾﻦ ﭼﯿﺴﺖ؟.
ﺑﺎرﻫﺎ دﯾﺪه اﯾﻢ ﮐﻪ ﻣﺎ ﭼﻮن از درﻣﺎﻧﺪﮔﯽ ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن و از ﭘﺮاﮐﻨﺪﮔﯽ و ﮔﻤﺮاﻫﯽ آﻧﺎن ﺳﺨﻦ ﻣﯿﺮاﻧﯿﻢ ﺑﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ» :اﮔﺮ ﻣﺮدم ﺑﺪﻧﺪ ﮔﻨﺎه دﯾﻦ ﭼﯿﺴﺖ؟« .اﯾﻦ ﻧﺨﺴﺖ ﺑﻬﺎﻧﻪ اﯾﺸﺎﻧﺴﺖ.
ﻣﯽ ﮔﻮﯾﯿﻢ :ﻣﺮدم ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺪﻧﺪ و دﯾﻦ ﺑُﻬﺮ ﻫﻤﯿﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺮدم ﺑﺪ را ﻧﯿﮏ ﮔﺮداﻧﺪ .اﯾﻨﮑﻪ ﯾﮏ دﯾﻨﯽ ﭘﯿﺮوان ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻧﯿﮑﯽ و ﺑﻪ ﻫﻤﺪﺳﺘﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﺪ آورد ﻫﻤﯿﻦ ﻧﺸﺎن ﺑﻬﻢ ﺧﻮردن آن ﻣﯿﺒﺎﺷﺪ .دﯾﻦ اﺳﻼم ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﺪا ﺷﺪ ﻣﺮدم ﻋﺮب ﺑﯽ دﯾﻦ و ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺖ ﻣﯽ ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺪﯾﻬﺎی ﺑﺴﯿﺎر ﻣﯽ داﺷﺘﻨﺪ .اﺳﻼم آﻧﺎن را ﺑﻪ ﺧﺪاﺷﻨﺎﺳﯽ آورده از ﺑﺪی ﻫﺎ دور ﮔﺮداﻧﯿﺪ .ﯾﮏ دﯾﻨﯽ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻮد .ﻧﻪ آﻧﮑﻪ ﻧﺎﻣﺶ دﯾﻦ ﺑﺎﺷﺪ و ﭘﯿﺮواﻧﺶ در ﺗﻮی ﮔﻤﺮاﻫﯽ ﻫﺎ و ﻧﺎداﻧﯿﻬﺎ و ﺑﺪﯾﻬﺎ دﺳﺖ و ﭘﺎ زﻧﻨﺪ.
آﻧﮕﺎه زﯾﺎﻧﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﮐﺘﺎب ﺷﻤﺮدﯾﻢ ﺑﺴﯿﺎری از ﺧﻮد دﯾﻨﺴﺖ .از ﺧﻮد دﯾﻨﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﯿﺸﻬﺎی ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن ﭘﯿﺪا ﮐﺮده و ﭘﺮاﮐﻨﺪﮔﯽ ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﭘﯿﺮوان ﺧﻮد اﻧﺪاﺧﺘﻪ .از ﺧﻮد دﯾﻨﺴﺖ ﮐﻪ ﭘﺮ از ﮔﻤﺮاﻫﯿﻬﺎ و ﻧﺎداﻧﯿﻬﺎ ﮔﺮدﯾﺪه و ﻣﻐﺰﻫﺎی ﭘﯿﺮوان ﺧﻮد را ﺑﺎ ﺑﺎورﻫﺎی ﭘﺴﺖ و ﺑﯿﭙﺎ ﭘْﺮ ﻣﯽ ﮔﺮداﻧﺪ .از ﺧﻮد دﯾﻨﺴﺖ ﮐﻪ زﻣﺎﻧﺶ ﮔﺬﺷﺘﻪ اﺳﺖ و ﺑﺎ زﻧﺪﮔﺎﻧﯽ اﻣﺮوزی ﻧﻤﯽ ﺳﺎزد .و اﯾﻨﺴﺖ ﭘﯿﺮواﻧﺶ ﻧﺎﭼﺎرﻧﺪ ﮐﻪ ﯾﺎ آن را ﻧﮕﻪ داﺷﺘﻪ از آزادی و ﮔﺮدن ﻓﺮازی ﭼﺸﻢ ﭘﻮﺷﻨﺪ و ﯾﺎ آن را رﻫﺎ ﮐﺮده در ﺑﻨﺪ آزادی و ﺳﺮ اﻓﺮازی ﺑﺎﺷﻨﺪ .از ﺧﻮد دﯾﻨﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻪ درﺑﺎره ﺧﺪا و ﺟﻬﺎن آﯾﻨﺪه و ﭼﻪ در زﻣﯿﻨﻪ زﻧﺪﮔﺎﻧﯽ و ﺑﻬﺮﻣﻨﺪی از ﺧﺮﺳﻨﺪی و آﺳﺎﯾﺶ ،آﻣﻮزاﮐﻬﺎی ﭘﻮچ و ﺑﯽ ارﺟﯽ را در ﺑﺮ ﻣﯽ دارد .ﭘﺲ از ﻫﻤﻪ :از ﺧﻮد دﯾﻨﺴﺖ ﮐﻪ ﭘﯿﺮوان را وا ﻣﯿﺪارد در ﺑﺮاﺑﺮ ﻫﺮ ﻧﯿﮑﯽ و رﺳﺘﮕﺎری ﺑﺎﯾﺴﺘﻨﺪ و ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﻮﺷﺸﯽ و ﺟﻨﺒﺸﯽ ﮐﻪ ﺑﻨﺎم دﯾﻦ آﻧﺎن ﻧﯿﺴﺖ دﺷﻤﻨﯽ ﮐﻨﻨﺪ.
ﺷﻤﺎ ﭼﻨﯿﻦ اﻧﮕﺎرﯾﺪ ﮐﻪ اﻣﺮوز ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﺑﻪ ﺗﮑﺎن آﻣﺪه اﻧﺪ و ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻧﯿﮏ ﺑﺎﺷﻨﺪ و از ﺑﺪﯾﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﯾﮑﺎﯾﮏ ﺷﻤﺮدﯾﻢ دوری ﮔﺰﯾﻨﻨﺪ .ﭼﮑﺎر ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﮐﺮد؟! .آﯾﺎ ﺟﺰ اﯾﻨﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ از اﯾﻦ ﮐﯿﺸﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ دارﻧﺪ و اﺳﻼم ﻧﺎﻣﯿﺪه ﻣﯿﺸﻮد ﭼﺸﻢ ﭘﻮﺷﻨﺪ؟! .آﯾﺎ ﺟﺰ اﯾﻦ راه دﯾﮕﺮی ﭘﯿﺶ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﮔﺮﻓﺖ؟!.
