برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۵۰۸

ایضاً له

نی قصّهٔ آن شمع چگل بتوان گفتنی حال دل^[۱] سوخته دل بتوان گفت غم در دل تنگ من از آنست که نیستیک دوست که با او غم دل بتوان گفت

ایضاً له

اوّل بوفا می وصالم دردادچون مست شدم جام جفا را سرداد پر آب دو دیده و پر از آتش دلخاک ره او شدم ببادم برداد

ایضاً له

نی دولت دنیا بستم می‌ارزدنی لذّت مستیش الم می‌ارزد نه هفت هزار ساله شادیّ جهاناین محنت هفت روزه غم می‌ارزد

ایضاً له

هر دوست که دم زد ز وفا دشمن شدهر پاکروی که بود تردامن شد گویند شب آبستن و اینست عجبکو مرد ندید از چه آبستن شد

ایضاً له

1. چنین است در اکثر نسخ، الف حن: نی حال من سوخته دل