این برگ همسنجی شدهاست.
۳۵۲
| دایم گل این بستان شاداب[۱] نمیماند | دریاب ضعیفانرا در وقت توانائی | |||||
| دیشب گلهٔ زلفش با باد همیکردم | گفتا غلطی بگذر زین فکرت سودائی | |||||
| صد باد صبا این جا با سلسله میرقصند | اینست حریف ای دل تا باد نپیمائی | |||||
| مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد | کز دست بخواهد شد پایاب[۲] شکیبائی | |||||
| یا رب بکه شاید گفت این نکته که در عالم | رخساره بکس ننمود آن شاهد هرجائی | |||||
| ساقی چمن گل را بی روی تو رنگی نیست | شمشاد خرامان کن تا باغ بیارائی | |||||
| ای درد توام درمان در بستر ناکامی | وی یاد توام مونس در گوشهٔ تنهائی | |||||
| در دایرهٔ قسمت ما نقطهٔ تسلیمیم[۳] | لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمائی | |||||
| فکر خود و رای خود در عالم رندی نیست | کفرست درین مذهب خودبینی و خودرائی | |||||
| زین دایرهٔ مینا خونین جگرم می ده | تا حل کنم این مشکل در ساغر مینائی | |||||
| حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد | ||||||
| شادیت مبارک باد ای عاشق شیدائی | ||||||
| ۴۹۴ | ای دل گر از آن چاه زنخدان بدرآئی | هر جا که روی زود پشیمان بدرآئی | ۴۶۶ | |||
