برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۴۴۲

۳۱۲

۴۴۷	بیا با ما مورز این کینه‌داری			که حقّ صحبت دیرینه داری		۴۶۴
	نصیحت گوش کن کاین دُر بسی به			از آن گوهر که در گنجینه داری
	ولیکن کی نمائی رخ برندان			تو کز خورشید و مه آیینه داری
	بد رندان مگو ای شیخ و[۱] هش دار			که با حکم خدائی کینه داری
	نمی‌ترسی ز آه آتشینم			تو دانی خرقهٔ پشمینه داری
	بفریاد خمار مفلسان رس			خدا را گر مِی دوشینه داری
		ندیدم خوشتر از شعر تو حافظ
		بقرآنی که اندر سینه داری

۴۴۸	ای که در کوی خرابات مقامی داری			جم وقت خودی ار دست بجامی داری		۴۴۷
	ای که با زلف و رخ یار گذاری شب و روز			فرصتت باد که خوش صبحی و شامی داری
	ای صبا سوختگان بر سر ره منتظرند			گر از آن یار سفرکرده پیامی داری
	خال سرسبز تو خوش دانهٔ عیشیست ولی			بر کنار چمنش وه که چه دامی داری
	بوی جان از لب خندان قدح می‌شنوم			بشنو ای خواجه اگر زانکه مشامی داری
	چون بهنگام وفا هیچ ثباتیت نبود			می‌کنم شکر که بر جور دوامی داری

1. این واو را در جمیع نسخ خطّی حاضره دارد.