برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۴۲۹

۲۹۹

	ذخیرهٔ بنه از رنگ و بوی فصل بهار			که میرسند ز پی رهزنان بهمن و دی
	چو گل نقاب برافکند و مرغ زد هوهو			منه ز دست پیاله چه میکنی هی هی
	شکوه سلطنت و حسن[۱] کی ثباتی داد			ز تخت جم سخنی مانده است و افسر کی
	خزینه داری[۲] میراث خوارگان کفرست			بقول مطرب و ساقی بفتوی دف و نی
	زمانه هیچ نبخشد که باز نستاند			مجو ز سفله مروّت که شیئه لا شی
	نوشته‌اند بر ایوان جنّة المأوی			که هر که عشوهٔ دنیی خرید وای بوی
	سخا نماند سخن طی کنم شراب کجاست			بده بشادی روح و روان حاتم طی
		بخیل بوی خدا نشنود بیا حافظ
		پیاله گیر و کرم ورز و الضّمان علی

۴۳۱	لبش می‌بوسم و در می‌کشم می			بآب زندگانی برده‌ام پی		۴۸۰
	نه رازش می‌توانم گفت با کس			نه کس را می‌توانم دید با وی
	لبش می‌بوسد و خون میخورد جام			رخش می‌بیند و گل میکند خوی
	بده جام می و از جم مکن یاد			که میداند که جم کی بود و کی کی

1. چنین است در خ ک، باقی نسخ: حکم.
2. ر: خزانه داری.