برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۴۱۸

منم که بی تو نفس میکشم زهی خجلتمگر تو عفو کنی ور نه چیست عذر گناه ز دوستان تو آموخت در طریقت مهرسپیده دم که صبا چاک زد شعار سیاه بعشق روی تو روزی که از جهان برومز تربتم بدمد سرخ گل بجای گیاه مده بخاطر نازک ملالت از من زود^[۱] که حافظ تو خود این لحظه گفت بسم الله

۴۱۷عیشم مدامست از لعل دلخواهکارم بکامست الحمدلله۴۲۴ ای بخت سرکش تنگش ببر کشگه جام زر کش گه لعل دلخواه ما را برندی^[۲] افسانه کردندپیران جاهل شیخان گمراه از دست زاهد کردیم توبهوز فعل عابد استغفرالله جانا چه گویم شرح فراقتچشمی و صد نم جانیّ و صد آه کافر مبیناد این غم که دیدستاز قامتت سرو از عارضت ماه شوق لبت برد از یاد حافظ درس شبانه ورد سحرگاه

1. چنین است در م س ی و سودی، نخ ق: ره، خ: دور (?).
2. بعضی نسخ: بمستی، ق: بتشنیع.