برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۴۱۱

ساقی بیار باده که رمزی بگویمتاز سرّ اختران کهن سیر و ماه نو شکل هلال هر سر مه میدهد نشاناز افسر سیامک و ترک^[۱] کلاه زو حافظ جناب پیر مغان مأمن وفاست درس حدیث عشق برو خوان و زو شنو

۴۰۷مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نویادم از کشتهٔ خویش آمد و هنگام درو۴۱۶ گفتم ای بخت بخفتیدی^[۲] و خورشید دمیدگفت با این همه از سابقه نومید مشو گر روی پاک و مجرّد چو مسیحا بفلکاز چراغ تو بخورشید رسد صد پرتو تکیه بر اختر شب دزد مکن کاین عیّارتاج کاووس ببرد و کمر کیخسرو گوشوار زر و لعل ار چه گران دارد گوشدور خوبی گذرانست نصیحت بشنو چشم بد دور ز خال تو که در عرصهٔ حسنبیدقی راند که برد از مه و خورشید گرو آسمان گو مفروش این عظمت کاندر عشقخرمن مه بجوی خوشهٔ پروین بدو جو آتش زهد و ریا^[۳] خرمن دین خواهد سوخت حافظ این خرقهٔ پشمینه بینداز و برو^[۴]

1. بعضی نسخ: طرفُ.
2. چنین است در خ، سایر نسخ: بخسبیدی.
3. چنین است در اغلب نسخ با واو عاطفه (ولی سابق در غزلهای ۱۳۰، ۱۳۳، ۱۷۵، ۲۳۰، «زهد ریا» بدون واو).
4. در بعضی از نسخ جدیده درین غزل دو بیت الحاقی ذیل را علاوه دارند: هرکه در مزرع دل تخم وفا سبز نکردزردروئی کشد از حاصل خود گاه درواندرین دایره میباش چو دف حلفه بگوشور قفائی خوری از دایرهٔ خویش مرو.