برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۴۰۳

۲۷۳

		حافظ وصال می‌طلبد از ره دعا
		یا رب دعای خسته‌دلان مستجاب کُن

۳۹۶	صبحست ساقیا قدحی پرشراب کُن			دور فلک درنگ ندارد شتاب کن		۳۹۶
	زان پیشتر که عالم فانی شود خراب			ما را ز جام بادهٔ گلگون خراب کن
	خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کرد			گر برگ عیش می‌طلبی ترک خواب کن
	روزی که چرخ از گِلِ ما کوزها کند			زنهار کاسهٔ سر ما پرشراب کن
	ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیم			با ما بجام بادهٔ صافی خطاب کن
		کار صواب باده‌پرستیست حافظا
		برخیز و عزم جزم بکار صواب کن

۳۹۷	ز در درآ و شبستان ما منوّر کن			هوای مجلس روحانیان معطّر کن		۳۸۸
	اگر فقیه نصیحت کند که عشق مباز			پیالهٔ بدهش گو دماغ را تر کن
	بچشم و ابروی جانان سپرده‌ام دل و جان			بیا بیا و تماشای طاق و منظر کن
	ستارهٔ شب هجران نمی‌فشاند نور			ببام قصر برآ و چراغ مه برکن
	بگو بخازن جنّت که خاک این مجلس			بتحفه بر سوی فردوس و عود مجمر کن