برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۴۰۲

۲۷۲

	خرّم شد از ملاحت تو عهد دلبری			فرّخ شد از لطافت تو روزگار حُسن
	از دام زلف و دانهٔ خال تو در جهان			یک مرغ دل نماند نگشته شکار حُسن
	دایم بلطف دایهٔ طبع از میان جان			می‌پرورد بناز ترا در کنار حُسن
	گرد لبت بنفشه از آن تازه و ترست			کاب حیات میخورد از جویبار [۱] حُسن
		حافظ طمع برید که بیند نظیر تو
		دیّار نیست جز رخت اندر دیار حُسن

۳۹۵	گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن			یعنی که رخ بپوش و جهانی خراب کُن		۳۹۵
	بفشان عرق ز چهره و اطراف باغ را			چون شیشهای دیدهٔ ما پرگُلاب کُن
	ایّام گُل چو عمر برفتن شتاب کرد			ساقی بدور بادهٔ گلگون شتاب کُن
	بگشا بشیوه نرگس پرخواب مست را			و ز رشک چشم نرگس رعنا بخواب کُن
	بوی بنفشه بشنو و زلف نگار گیر			بنگر برنگ لاله و عزم شراب کُن
	زانجا که رسم و عادت عاشق‌کشیّ تست			با دشمنان قدح کش و با ما عتاب کُن
	همچون حباب دیده بروی قدح گشای			وین خانه را قیاس اساس از حباب کُن

1. چنین است در اغلب نسخ، ق س و سودی: چشمه‌سار،