برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۶۵

۲۳۵

	اعتقادی بنما و بگذر بهر خدا			تا درین خرقه ندانی که چه نادرویشم
	شعر خونبار من ای باد بدان یار رسان			که ز مژگان سیه بر رگ جان زد نیشم
		من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس
		حافظِ رازِ خود و عارف وقت خویشم

۳۴۲	حجاب چهرهٔ جان میشود غبار تنم			خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم		۳۲۸
	چنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیست			روم بگلشن رضوان که مرغ آن چمنم
	عیان نشد که چرا آمدم کجا رفتم[۱]			دریغ و درد که غافل ز کار خویشتنم
	چگونه طوف کنم در فضای عالم قدس			که در سراچهٔ ترکیب تخته بند تنم
	اگر ز خون دلم بوی مشک می‌آید			عجب مدار که هم درد نافهٔ ختنم
	طراز پیرهن زرکشم مبین چون شمع			که سوزهاست نهانی درون پیرهنم
		بیا و هستی حافظ ز پیش او بردار
		که با وجود تو کس نشنود ز من که منم

۳۴۳	چل سال بیش رفت که من لاف میزنم			کز چاکران پیر مغان کمترین منم		۳۳۶
	هرگز بیمن عاطفت پیر می فروش			ساغر تهی نشد ز می صاف روشنم

1. بعضی نسخ: کجا بودم.