برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۴۰

من نمی‌یابم مجال ای دوستانگر چه دارد او جمالی بس جمیل پای ما لنگست و منزل بس دراز^[۱]دست ما کوتاه و خرما بر نخیل حافظ از سرپنجهٔ عشق نگارهمچو مور افتاده شد در پای پیل شاه عالم را بقا و عزّ و ناز باد و هر چیزی که باشد زین قبیل

۳۰۹عشق‌بازیّ و جوانیّ و شراب لعل‌فاممجلس انس و حریف همدم و شرب مدام۳۱۲ ساقی شکّردهان و مطرب شیرین سخنهمنشینی نیک‌کردار و ندیمی نیکنام شاهدی از لطف و پاکی رشک آب زندگیدلبری در حسن و خوبی غیرت ماه تمام بزمگاهی دلنشان^[۲] چون قصر فردوس برینگلشنی پیرامنش چون روضهٔ دارالسّلام صف‌نشینان نیکخواه و پیشکاران باادبدوستداران صاحب اسرار و حریفان دوستکام بادهٔ گلرنگ تلخ تیز خوشخوار سبکنُقلش از لعل نگار و نقلش از یاقوت خام غمزهٔ ساقی بیغمای خرد آهخته تیغزلف جانان از برای صید دل گسترده دام نکته‌دانی بذله‌گو چون حافظ شیرین سخنبخشش آموزی جهان‌افروز چون حاجی قوام

1. خ و سودی: منزل چون بهشت،
2. چنین است در خ منخ، س ی: دلنشین