برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۳۴

۲۰۴

	فریب دختر رز طرفه میزند ره عقل			مباد تا بقیامت خراب طارم تاک
		براه میکده حافظ خوش از جهان رفتی
		دعای اهل دلت باد مونس دل پاک

۳۰۰	هزار دشمنم ار میکنند قصد هلاک			گرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک		۳۰۱
	مرا امید وصال تو زنده میدارد			و گر نه هر دمم از هجر تست بیم هلاک
	نفس نفس اگر از باد نشنوم بویش			زمان زمان چو گل از غم کنم گریبان چاک
	رود بخواب دو چشم از خیال تو هیهات			بود صبور دل اندر فراق تو حاشاک
	اگر تو زخم زنی به که دیگری مرهم			و گر تو زهر دهی به که دیگری تریاک
	بضرب سیفک قتلی حیاتنا ابدا			لِاَنّ روحی قد طاب ان یکون فداک
	عنان مپیچ که گر میزنی بشمشیرم			سپر کنم سر و دستت ندارم از فتراک
	ترا چنانکه توئی هر نظر کجا بیند			بقدر دانش خود هر کسی کند ادراک
		بچشم خلق عزیز جهان شود حافظ
		که بر در تو نهد روی مسکنت بر خاک

۳۰۱	ای دل ریش مرا با لب تو حقّ نمک			حق نگه دار که من میروم الله معک		۳۰۰