برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۲۳

۲۸۵در عهد پادشاه خطابخش جرم پوشحافظ قرابه کش شد و مفتی پیاله نوش۲۹۰ صوفی ز کنج صومعه با پای خم نشستتا دید محتسب که سبو می‌کشد بدوش احوال شیخ و قاضی و شرب الیهودشانکردم سوال صبحدم از پیر می فروش گفتا نه گفتنیست سخن گر چه محرمیدرکش زبان و پرده نگه دار و می بنوش ساقی بهار میرسد و وجه می‌نماندفکری بکن که خون دل آمد ز غم بجوش عشقست و مفلسیّ و جوانیّ و نوبهارعذرم پذیر و جرم بذیل کرم بپوش تا چند همچو شمع زبان آوری کنیپروانهٔ مراد رسید ای محبّ خموش ای پادشاه صورت و معنی که مثل تونادیده هیچ دیده و نشنیده هیچ گوش چندان بمان که خرقهٔ^[۱] ازرق کند قبول بخت جوانت از فلک پیر ژنده پوش

۲۸۶دوش با من گفت پنهان کاردانی تیزهوشوز شما پنهان نشاید کرد سرّ می فروش۲۹۱ گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبعسخت میگردد^[۲] جهان بر مردمان سختکوش

1. خرقه ازرق از شعار صوفیّه بوده است (رجوع شود برای شواهد آن بحواشی آخر کتاب) و مقصود از خرقه قبول کردن جانشین مرشد شدن است یعنی چندان بمان که فلک پیر فانی شده و بخت جوانت جانشین آن گردد - خ بجای خرقهٔ : جامهٔ.
2. بعضی نسخ : میگیرد.