برگه:حافظ قزوینی غنی.pdf/۳۱۳

۱۸۳

	فلک بمردم نادان دهد زمام مُراد			تو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس
	هوای مسکن مألوف و عهد یار قدیم			ز رهروان سفرکرده عذرخواهت بس
	بمنّت دگران خو مکن که در دو جهان			رضای ایزد و انعام پادشاهت بس
		بهیچ ورد دگر نیست حاجت ای حافظ
		دعای نیمشب و درس صبحگاهت بس

۲۷۰	درد عشقی کشیده‌ام که مپرس			زهر هجری چشیده‌ام که مپرس		۲۷۰
	گشته‌ام در جهان و آخر کار			دلبری برگزیده‌ام که مپرس
	آنچنان در هوای خاک درش			میرود آب دیده‌ام که مپرس
	من بگوش خود از دهانش دوش			سخنانی شنیده‌ام که مپرس
	سوی من لب چه میگزی که مگوی			لب لعلی گزیده‌ام که مپرس
	بی تو در کلبهٔ گدائی خویش			رنجهائی کشیده‌ام که مپرس
		همچو حافظ غریب در ره عشق
		بمقامی رسیده‌ام که مپرس

۲۷۱	دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس			که چنان زو شده‌ام بیسر و سامان که مپرس		۲۶۸